الگوی چند سطحی مدیریت استعداد

مدیریت استعداد به عنوان یک عامل کلیدی در موفقیت سازمان ها از دهه ۱۹۹۰ و هم زمان با مطرح شدن مفهوم «جنگ برای استعداد» افزایش یافته است. با این حال، بیشتر پژوهش های انجام شده، این مفهوم را در سطح مدیریت منابع انسانی و به صورت تک سطحی بررسی کرده اند؛ در حالی که متغیرهای متعددی در سطوح فردی، سازمانی و فراسازمانی بر این فرایند تاثیرگذارند. پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی چندسطحی مدیریت استعداد در بستر شرکت های دولتی ایران انجام پذیرفته است. در این راستا، شرکت توانیر به عنوان یکی از سازمان های بزرگ و پیشرو دولتی انتخاب شد. این مطالعه با رویکرد کیفی و به شیوه چندروشی صورت پذیرفته است؛ به نحوی که از نظریه پردازی داده بنیاد (رویکرد ظهورگرا) و تحلیل چندسطحی به شیوه فرایندی استفاده شده است. مشارکت کنندگان، مدیران منابع انسانی و خبرگان شرکت توانیر بودند که با روش نمونه گیری نظری انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق گردآوری و با استفاده از نرم افزار MAXQDA نسخه ۲۰۲۰ تحلیل شدند. یافته اصلی پژوهش، الگوی چندسطحی مدیریت استعداد است که از پنج مولفه اصلی مدیریت استعداد (به عنوان مقوله محوری)، متغیرهای اثرگذار فردی، متغیرهای اثرگذار سازمانی، متغیرهای اثرگذار فراسازمانی، و پیامدهای چندسطحی، تشکیل شده است. این مولفه ها و روابط بین آن ها به صورت بالا به پایین، پایین به بالا و افقی، در قالب یک فرایند پویا تحلیل شده اند.

کلیدواژه ها:

مدیریت استعداد ، مدل چندسطحی مدیریت استعداد ، نظریه پردازی داده بنیاد ، روش پژوهش چندسطحی