چارچوب ارزیابی جامع برای سنجش دستیار هوش مصنوعی به عنوان مربی

با گسترش استفاده از دستیارهای هوش مصنوعی در نقش هایی نظیر مربی در حوزه آموزش، توسعه فردی و کوچینگ، ضرورت ارزیابی شایستگی و اثربخشی این سیستم ها بیش از پیش احساس می شود. مربیان هوش مصنوعی می توانند از طریق تحلیل داده ها، ارائه بازخوردهای شخصی سازی شده و پشتیبانی مستمر، فرایند یادگیری و رشد فردی را تسهیل کنند. با این حال، نبود چارچوبی جامع و استاندارد برای ارزیابی عملکرد این سیستم ها، موجب ابهام در کیفیت عملکرد، کاهش اعتماد کاربران و دشواری در مقایسه و بهبود این فناوری ها شده است. پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتبارسنجی چارچوبی جامع برای ارزیابی شایستگی مربی هوش مصنوعی بر اساس اجماع خبرگان انجام شد. روش پژوهش مبتنی بر تکنیک دلفی سه مرحله ای بود و جامعه آماری شامل متخصصان حوزه هوش مصنوعی، کوچینگ و آموزش دیجیتال بود که به روش هدفمند انتخاب شدند. در هر مرحله، ۱۵ نفر از خبرگان از طریق پرسشنامه تخصصی در فرایند پژوهش مشارکت داشتند. یافته های پژوهش نشان داد که ارزیابی جامع مربی هوش مصنوعی باید ابعاد شناختی، اخلاقی، هیجانی، تعاملی و شفافیت الگوریتمی را به صورت هم زمان دربرگیرد. همچنین نتایج حاکی از آن بود که اعتماد کاربران، کیفیت تعامل انسانی، عدالت الگوریتمی و توانایی پشتیبانی شناختی و هیجانی از مهم ترین مولفه های ارزیابی اثربخشی این سیستم ها هستند. در نهایت، چارچوب پیشنهادی پژوهش می تواند مبنایی نظری و کاربردی برای طراحی، توسعه و ارزیابی سیستم های مربی هوش مصنوعی فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

مربی هوش مصنوعی ، شایستگی ، چارچوب ارزیابی ، روش دلفی ، تعامل انسان–هوش مصنوعی