رابطه تاب آوری، حمایت سازمانی و علائم استرس پس از سانحه در پرستاران شاغل در اورژانس و ICU

تاب آوری و حمایت سازمانی از مهم ترین عوامل محافظت کننده در برابر تجربه علائم استرس پس از سانحه در میان پرستاران شاغل در واحدهای اورژانس و مراقبت های ویژه محسوب می شوند. این پژوهش با هدف بررسی رابطه تاب آوری، حمایت سازمانی ادراک شده و شدت علائم استرس پس از سانحه در پرستاران اورژانس و ICU انجام شد. پرستاران این بخش ها به دلیل مواجهه مستمر با رویدادهای تهدیدکننده حیات، حجم کار بالا و تصمیم گیری های سریع، در معرض خطر قابل توجهی برای بروز پیامدهای روانی مرتبط با سانحه قرار دارند. در این مطالعه مقطعی، داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد تاب آوری کانر–دیویسون، حمایت سازمانی ادراک شده و مقیاس علائم استرس پس از سانحه (PCL‑۵) جمع آوری و تحلیل شد. نتایج نشان داد بین تاب آوری و علائم استرس پس از سانحه رابطه معکوس و معناداری وجود دارد؛ به طوری که سطوح بالاتر تاب آوری با کاهش نشانه های اجتناب، برانگیختگی و افکار مزاحم مرتبط بود. همچنین حمایت سازمانی ادراک شده نقش میانجی و تعدیل کننده مهمی در این ارتباط ایفا کرد و پرستارانی که حمایت بیشتری از سوی مدیریت، همکاران و منابع سازمانی دریافت می کردند، علائم روان شناختی کمتری را گزارش نمودند. تحلیل ها نشان دادند ترکیب تاب آوری فردی و حمایت سازمانی کافی می تواند تاثیر قابل توجهی در کاهش بروز یا شدت استرس پس از سانحه داشته باشد و این یافته ها بر ضرورت برنامه های ارتقای تاب آوری، بهبود ساختارهای حمایتی و مداخله های روان شناختی هدفمند در محیط های پرتلاطم بیمارستانی تاکید دارد. این نتایج می تواند به مدیران پرستاری کمک کند تا مداخلات موثرتری برای حفظ سلامت روانی نیروهای خط مقدم طراحی و اجرا نمایند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، حمایت سازمانی ، استرس پس از سانحه ، پرستاران ، اورژانس ، ICU ، سلامت روان