بررسی تغییر در سازگاری اجتماعی و رفتار کودکان با تغییر محیط و شرایط تحصیل

زمینه و هدف: تغییر محیط آموزش در شکل گیری رفتارهای کودکان و نیز میزان یادگیری کودک تاثیر مهمی دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش دور از مدرسه در کودکان ۵-۱۰ ساله نسبت به میزان یادگیری و تغییرات رفتاری کودک، قبل از شروع آموزش مجازی انجام گرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی ۱۳۷ کودک که بین ۵ تا ۱۰ سال، سن داشتند، با روش تصادفی از کودکان شهرهای آبادان و بندرعباس و شیراز در تابستان و پاییز سال ۱۳۹۹ هجری شمسی (۲۰۲۰ میلادی) جهت انجام این تحقیق تخصیص یافتند. ابزار گردآوری اطلاعات: مشاهده و تعریف والدین از رفتار کودکان و نظر معلمان و استفاده از پرسشنامه استاندارد دخانچی بود. آموزش خصوصی و اطلاع رسانی و جلسه پاسخ به سوالات والدین ۲ هفته قبل از شروع تحقیق و در طول دوره مطالعه برگزار شد. قبل از آموزش و یک هفته پس از آن (در حین مطالعه) و بعد از پایان تحقیق، پرسشنامه ها از سوی والدین تکمیل شد. نتیجه گیری: روش های آموزشی کلاسیک و مرسوم که جهت ارتقای سطح علمی و بهبود کیفیت اخلاقی کودک تنظیم شده اند، و طی سالیان این روش ها تکمیل و اصلاح شده و هر ساله بازبینی می شوند در حالی که آموزش مجازی یک روش جدید و تقریبا بدون برنامه ریزی های قبلی می باشد که بجز کودک، والدین و شیوه زندگی خانواده را تحت تاثیر قرار داده است و نگرش خانواده در پیشبرد این نوع آموزش در یادگیری کودک بسیار موثر است. بهبود نگرش آنان نسبت به آموزش آنلاین باعث بهبود نگرش کودک شد. بنابراین این نوع آموزش احتیاج به شفاف سازی برای والدین و کودکان دارد، و شفافیت عمل گام مهمی در سلامت روانی کودکان است و باعث کاهش خلا ناشی از محرومیت های اجتماعی می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش آنلاین ، کودک ، نقش والدین ، سازگاری ، تربیت ، خانواده ، مدرسه ، کروناویروس