نقش میانجی گری خودکارآمدی یادگیری خودتنظیمی در رابطه بین حمایت خودمختاری والدین و ادراک شایستگی تحصیلی با تعلل ورزی تحصیلی دانش آموزان

هدف: تعلل ورزی تحصیلی به عنوان یکی از جلوه های نارسایی خودتنظیمی، تحت تاثیر منابع انگیزشی، شناختی و بین فردی قرار دارد. نظریه خودتعیین گری تاکید می کند که حمایت خودمختاری والدین و ادراک شایستگی تحصیلی می توانند نقش مهمی در شکل گیری فرآیندهای خودتنظیمی ایفا کنند؛ با این حال، سازوکارهای روان شناختی دقیق اثرگذار بر تعلل ورزی همچنان نیازمند تبیین تجربی هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی گری خودکارآمدی یادگیری خودتنظیمی در رابطه بین حمایت خودمختاری والدین و ادراک شایستگی تحصیلی با تعلل ورزی تحصیلی دانش آموزان انجام شد.روش: این پژوهش توصیفی و از نوع مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره متوسطه اول شهر اردبیل در سال تحصیلی ۴۰۵–۴۰۴ بود. بر اساس تحلیل توان آماری G*Power ، حداقل حجم نمونه ۲۰۰ تا ۲۵۰ نفر برآورد شد؛ با این حال، برای افزایش دقت برآوردها، نمونه نهایی به ۳۵۰ نفر افزایش یافت. نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای انجام شد و شرکت کنندگان به پرسشنامه های حمایت خودمختاری والدین، ادراک شایستگی تحصیلی، خودکارآمدی یادگیری خودتنظیمی و تعلل ورزی تحصیلی پاسخ دادند. داده ها با SPSS‑۲۴ و LISREL‑۱۰ تحلیل شدند.نتایج: یافته ها نشان داد حمایت خودمختاری والدین و ادراک شایستگی تحصیلی اثر مستقیم و معناداری بر تعلل ورزی تحصیلی دارند. همچنین خودکارآمدی یادگیری خودتنظیمی به طور معناداری مسیرهای غیرمستقیم این دو متغیر بر تعلل ورزی را میانجی گری کرد و مدل نهایی از شاخص های برازش مطلوب برخوردار بود (P<۰.۰۵).نتیجه گیری: نتایج بر نقش محوری خودکارآمدی یادگیری در تبیین اثر عوامل والدینی و شناختی بر تعلل ورزی تحصیلی تاکید دارد و می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات آموزشی با تمرکز بر تقویت خودتنظیمی باشد.

کلیدواژه ها:

تعلل ورزی تحصیلی ، حمایت خودمختاری والدین ، ادراک شایستگی تحصیلی ، خودکارآمدی یادگیری خودتنظیمی ، نظریه خودتعیین گری