اثربخشی مداخله مبتنی بر واقعیت مجازی بر توهمات شنوایی و نقص شناختی افراد مبتلا به اسکیزوفرنی

مقدمه: اسکیزوفرنی به عنوان یکی از اختلالات روان پزشکی پیچیده، عوارض جسمانی و روان شناختی فراوانی برای افراد مبتلا ایجاد می کند که کیفیت زندگی بیماران را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی مداخله مبتنی بر واقعیت مجازی بر توهمات شنوایی و نقص شناختی افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بود. روش کار: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی و طرح آن پیش آزمون_پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه افراد مبتلا به اختلال اسکیزوفرنی مراکز درمانی و توان بخشی شهر اردبیل در سال ۱۴۰۳ تشکیل دادند که تعداد ۳۰ نفر از این افراد به روش نمونه گیری غیرتصادفی هدفمند و بر اساس دارا بودن ملاک ها ورود انتخاب و در دو گروه آزمایشی و کنترل به تصادف جایگزین شدند. گروه آزمایشی به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت مداخله واقعیت مجازی قرار گرفتند ولی گروه کنترل تحت هیچ نوع مداخله ای قرار نگرفت .‍ جمع آوری داده ها با استفاده از آزمون توهمات شنوایی Launay-Slade (۱۹۸۱) و آزمون ارزیابی شناختی مونترال انجام شد و داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد پس از کنترل اثرات پیش آزمون، تفاوت معنا داری بین میانگین نمرات پس آزمون دو گروه آزمایش و کنترل در متغیرهای توهمات شنوایی و نقص شناختی افراد مبتلا به اسکیزوفرنی وجود داشت. نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش، درمان واقعیت مجازی می تواند بر کاهش توهمات شنوایی و نقص شناختی بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی موثر باشد و به عنوان یک روش جدید مداخله ای در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

Schizophrenia ، Virtual reality ، Auditory hallucinations ، Cognitive impairment ، اسکیزوفرنی ، واقعیت مجازی ، توهمات شنوایی ، نقص شناختی