تحلیل و اولویت بندی بافت های ناکارآمدشهری با بهره گیری از تکنیک ماباک (نمونه موردمطالعه: محلات هدف بازآفرینی منطقه ۶ شهر مشهد)

مطالعه نظام شهرنشینی در ایران نمایانگر عدم تناسب بین رشد شهرنشینی و توسعه شهری است و همین عدم تعادل و تناسب، موجبات مسائل مختلف شهری از جمله بافت فرسوده می باشد. هدف از پژوهش حاضر اولویت­بندی بافت­های ناکارآمدشهری از نظر پیشران های کلیدی می­باشد. روش پژوهش حاضر توصیفی – تحلیلی می­باشد که با بهره­گیری از نرم افزار MaxQDA و تکنیک دلفی و روش تصمیم­گیری ماباک محلات هدف بازآفرینی در منطقه شش ارزیابی و رتبه بندی شدند. بدین منظور مصاحبه­ای نیمه ساختاریافته با ۲۰ نفر از کارشناس خبره و متخصص صورت پذیرفت. نتایج پژوهش حاکی از آن است که شاخص های مشارکت کنشگران در تصمیمات شهری(حوزه فرهنگی و اجتماعی)، خودسازماندهی اقتصادی(حوزه اقتصادی) و شیوه برنامه­ریزی و مدیریت شهری(حوزه نهادی - مدیریتی) به ترتیب با میانگین gi=۴۶.۸۱، gi=۴۲.۸۳ و gi=۴۰.۸۲ درروند و فرایند بازآفرینی بافت های فرسوده موثر واقع شده اند. بعلاوه محلات امیرآباد، اروند و شهید معقول به لحاظ اولویت از منظر وجود پیشران های کلیدی موثر بر فرایند بازآفرینی که تسهیل کننده این فرایند هستند با مقدار تاثیرگذاری معیار و شاخص ها ۳.۰۶Si= و ۳.۰۵Si= و ۲.۹۸Si= در جایگاه اول تا سوم قرار دارد. همچنین مطابق با تحلیلهای صورت گرفته برنامه­هایی چون تشکیل نهاد توسعه محلی، تهیه اسنادتوسعه محلات با مشارکت حداکثری مردم، تشکیل کارگروه های محلی متناظر با نیازهای محلات و انجام اقدامات تشویقی و ترغیبی مردم جهت استفاده از بسته های تشویقی بافت های فرسوده را می­توان جهت بهبود فرایند بازآفرینی پیشنهاد نمود.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی پایدار ، بافت ناکارآمد ، سکونتگاه غیررسمی ، تکنیک ماباک ، منطقه ۶ شهر مشهد