شناسایی مولفه های اشتغال پذیری در برنامه درسی رشته های تحصیلی کشاورزی: سنتزپژوهی مبتنی بر مدل روبرتس

این پژوهش با هدف شناسایی مولفه های اشتغال پذیری در برنامه های درسی رشته های کشاورزی و با استفاده از روش سنتز پژوهشی مبتنی بر مدل شش مرحله ای روبرتس انجام شد. با وجود تاکید گسترده بر اهمیت اشتغال پذیری دانش آموختگان، مطالعات پیشین عمدتا پراکنده و فاقد چارچوبی یکپارچه بودند. برای پر کردن این خلا، ۳۱ مطالعه مرتبط، شامل ۲۶ مطالعه خارجی و ۵ مطالعه داخلی، با جستجوی نظام مند در پایگاه های معتبر داخلی و بین المللی شناسایی و با استفاده از تحلیل کیفی و کدگذاری سه مرحله ای (باز، محوری و انتخابی) بررسی شد. یافته ها نشان داد که مولفه های اشتغال پذیری را می توان در چهار بعد اصلی دسته بندی کرد: بعد فردی، شامل جهت گیری شغلی، سرمایه روان شناختی و شایستگی های شخصیتی؛ بعد بین فردی، شامل شایستگی های ارتباطی، شبکه های بین فردی و توانایی های رهبری تیمی؛ بعد مهارتی، شامل مهارت های نرم، شایستگی های فنی، شایستگی های کارآفرینی و یادگیری تجربی؛ و بعد محیطی، شامل سرمایه اجتماعی، ارتباط دانشگاه و صنعت، و هدایت شغلی. این ابعاد، در تعامل با یکدیگر، چارچوبی جامع برای ارتقای اشتغال پذیری فراهم می کنند. یافته ها حاکی از آن است که مولفه های چندبعدی اشتغال پذیری باید به شکلی یکپارچه و نظام مند در فرایند طراحی و تدوین برنامه های درسی رشته های کشاورزی در نظر گرفته شوند. بازنگری برنامه های درسی بر اساس این چارچوب جامع می تواند شکاف موجود میان محتوای آموزش دانشگاهی و الزامات واقعی بازار کار را کاهش دهد و نقش موثری در ارتقای اشتغال پذیری پایدار دانش آموختگان ایفا کند. چنین رویکردی نه تنها هماهنگی بیشتری میان اهداف آموزشی و نیازهای بازار ایجاد می کند، بلکه زمینه ساز توسعه ظرفیت های حرفه ای و توانمندسازی بلندمدت دانش آموختگان رشته های کشاورزی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

آموزش عالی کشاورزی ، اشتغال پذیری ، برنامه درسی کشاورزی ، سنتزپژوهی ، شایستگی های اشتغال پذیری