ساخت و اعتباریابی مقیاس بهزیستی سیاسی و تحلیل رابطه آن با پرخاشگری سیاسی در جمعیت دانشجویی ایران

بهزیستی سیاسی شامل اعتماد و سازگاری، کارآمدی، مشارکت و انعطاف پذیری فرد در مسائل سیاسی است و نقش مهمی در شکل دهی رفتارهای سیاسی، از جمله گرایش به پرخاشگری سیاسی ایفا می کند. پژوهش از نوع کاربردی–توسعه ای و به روش توصیفی–روان سنجی انجام شد. جامعه آماری شامل دانشجویان فعال در رسانه ها و شبکه های اجتماعی طی سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ در ایران بود که با روش در دسترس و از طریق فراخوان اینترنتی ۷۲۰ نفر از آنان انتخاب شدند. فرآیند پژوهش شامل تولید گویه ها، بررسی روایی محتوایی و صوری، تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی، روایی ملاکی (همگرا و واگرا) و بررسی پایایی بود. تحلیل داده ها با نرم افزار آماری SPSS-۲۴ و AMOS-۲۴ انجام گرفت. تحلیل عاملی اکتشافی ۱۷ گویه نهایی را در سه عامل «اعتماد سیاسی»، «کارامدی و مشارکت سیاسی» و «انعطاف پذیری و تحمل سیاسی» با ۶۹/۷۲ درصد واریانس تایید کرد. تحلیل عاملی تاییدی نیز شاخص های برازش مناسبی نشان داد (χ²/df=۱/۲۱، RMSEA< ۰/۰۸). پایایی ترکیبی، درونی و بازآزمون کل مقیاس به ترتیب ۰/۹۳، ۰/۹۳ و ۰/۷۴ برآورد شد. همچنین، همبستگی معنادار مقیاس بهزیستی سیاسی با سلامت عمومی و پرخاشگری سیاسی به ترتیب روایی همگرا و واگرای ابزار را تایید کرد. نتیجه گیری می گردد، مقیاس بهزیستی سیاسی از روایی و پایایی مطلوبی برخوردار است و می تواند سنجش قابل اعتمادی از بهزیستی سیاسی فراهم کند. نتایج نشان می دهد، بهزیستی سیاسی نقش مهمی در رفتارهای پرخاشگرانه سیاسی دارد و می تواند در پژوهش های آتی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بهزیستی ، بهزیستی سیاسی ، پرخاشگری سیاسی ، روانسنجی ، سیاست