مروری بر مواد اولیه خوراکی قابل استفاده در دستگاه های چاپگر سه بعدی غذایی

چاپ سه بعدی یک فناوری نوین در صنعت غذاست که در دسته روش های ساخت افزایشی قرار می گیرد. این فناوری با استفاده از طراحی دیجیتال و بهره گیری از مواد اولیه خوراکی (جوهرهای خوراکی)، ساختارهای پیچیده ای ایجاد می کند که تولید آن ها با قالب ها و روش های معمول ممکن نیست. چاپگرهای سه بعدی روش های عملیاتی متفاوتی دارند که از میان آن ها، چاپگرهای مبتنی بر اکستروژن، تف جوشی انتخابی با لیزر، تزریق چسب و جوهرافشان، کاربرد بیشتری در صنعت غذا دارند. ماهیت و ترکیبات تشکیل دهنده مواد اولیه، معیاری اساسی برای سنجش توانایی ذاتی «قابلیت چاپ» و تعیین کیفیت نهایی سازه های خوراکی محسوب می شود؛ در این میان، کربوهیدرات ها، لیپیدها، پروتئین ها و فیبرها نقش پررنگ تری بر قابلیت چاپ دارند. مواد اولیه برای چاپ به سه دسته تقسیم می شوند: مواد قابل چاپ، مواد غیرقابل چاپ و مواد جایگزین. مواد قابل چاپ، مانند: شکلات، پنیر، خامه قنادی و هیدروژل ها، به تنهایی قابلیت چاپ دارند و در هنگام فرآیند، به پیش پردازش کمتری نیاز دارند. دسته دوم موادی هستند که به خودی خود قابل چاپ نیستند و برای تبدیل شدن به فرم قابل چاپ، به پیش پردازش های خاصی (مانند اضافه کردن افزودنی های غذایی یا ترکیب با مواد قابل چاپ) نیاز دارند. دسته سوم، مواد جایگزین هستند که شامل منابع غذایی غیرمعمول مانند حشرات، جلبک ها، قارچ ها، دانه های لوپین و ضایعات کارخانه های فرآوری مواد غذایی می شوند. این مطالعه مروری است بر قابلیت چاپ مواد اولیه، نقش ترکیبات در این فرآیند و طبقه بندی مواد اولیه مصرفی در چاپ سه بعدی.

کلیدواژه ها:

قابلیت چاپ ، غذاهای قابل چاپ ، غذاهای غیرقابل چاپ ، مواد جایگزین