ارزیابی کارایی چندین جونده کش رایج در نخلستان های شهداد

درخت خرما از اهمیت ویژه ای در زندگی ساکنان مناطق گرمسیری برخوردار است. در بین آفات نخلستان ها، مانند بسیاری از محصولات دیگر، جوندگان (موش ها) خسارت زیادی را به شکل های مختلف به درخت و محصول آن وارد می نمایند. در استان کرمان موش ورامین به عنوان گونه غالب بیشترین خسارت را دارد. موش ها خصوصا با حفر کانال در داخل توده ریشه ها و تنه نخل موجب ضعف و سرانجام خشک شدن درخت می شوند. از آنجا که جونده کش های شیمیایی جزء ارزان ترین و فراوان-ترین روش های کنترل جوندگان هستند، در این بررسی تعداد پنج جونده کش رایج کشور در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با شش تیمار و در سه تکرار در نخلستانی در منطقه شهداد، استان کرمان مورد مقایسه قرار گرفتند. جونده کش ها شامل سمیرت، برودیفاکوم با دو فرمولاسیون پاستا و طعمه مسموم گندمی، فسفر دوزنگ و قرص فسفید آلومینیوم بودند. نتایج نشان داد که فسفید آلومینیوم با ۷/۸۸%، بیشترین میزان کنترل آفت، پس از آن برودیفاکوم (طعمه گندمی) با ۳/۷۰%، فسفر دوزنگ با ۶۹% و برودیفاکوم (پاستا) با ۳/۵۹% کشندگی در گروه بعدی قرار گرفتند که اثربخشی نسبتا مشابهی داشتند و در نهایت جونده کش سمیرت کمترین میزان کنترل آفت را داشت.

کلیدواژه ها:

برودیفاکوم ، جونده کش ، سمیرت ، فسفید آلومینیوم ، فسفر دوزنگ