ارزیابی برخی ژنوتیپ های توتون به منظور شناسایی منابع مقاومت به بیماری ساق سیاه توتون در شرایط گلخانه و مزرعه.

شبه قارچ Phytophthora nicotianae (= P. parasitica) با ایجاد بیماری ساق سیاه توتون، یکی از عوامل مهم بیماری زا در توتون می باشد. استفاده از منابع ژنتیکی مقاومت و تولید ارقام مقاوم، موثرترین روش کنترل این بیماری می باشد. به منظور تعیین مقاومت ژنوتیپ ها به این بیماری، ۲۶ ژنوتیپ توتون، شامل ۱۶ هیبرید F۱، ۸ والد و ۲ رقم شاهد (K۳۲۶, K۳۴۶) با سه تکرار، در شرایط گلخانه و مزرعه مورد ارزیابی قرار گرفتند. مایه زنی بوته ها، با قراردادن دیسک های قارچ عامل بیماری در محل طوقه برخی از گیاهان به طور تصادفی از هر تکرار انجام شد. صفات مورد بررسی در شرایط گلخانه شامل شدت بیماری، دوره کمون و در شرایط مزرعه صفات درصد آلودگی، شاخص بیماری و سطح زیر منحنی پیشرفت بیماری بودند. از تجزیه خوشه ای به روش Ward برای گروه بندی ارقام استفاده گردید. تجزیه واریانس داده ها، نشان دهنده وجود اختلاف معنی دار آماری در سطح یک درصد بین ژنوتیپ ها در گلخانه و مزرعه بود. ژنوتیپ های شماره ۱۸ (Coker ۳۷۱G) و ۸ (Coker ۳۷۱ G × Coker ۳۴۷)، با کمترین میزان شاخص ارزیابی بیماری، به عنوان مقاوم ترین رقم در گلخانه و مزرعه انتخاب شد. بر اساس دندروگرام تجزیه خوشه ای، ارقام در گلخانه به سه گروه مقاوم، نیمه مقاوم، حساس و در مزرعه به چهار گروه مقاوم، نیمه مقاوم، نیمه حساس، حساس طبقه بندی شدند.

کلیدواژه ها:

آلودگی ، توتون ، بیماری ساق سیاه ، مایه زنی ، تجزیه خوشه ای