واکاوی تطبیقی تاثیر اقلیم در شعر نیما یوشیج و بدرشاکر السیاب

با دگردیسی گفتمان شعر نو، مفاهیم و عناصر شعری نیز دچار دگرگونی و تغییر گشتند و دیدگاه نوینی به آن­ها در شعر ایجاد گردید. یکی از مهم­ترین تغییرات مفهومی، اقلیم و تاثیرآن در سرایش شعر نو با توجه به غلبه «طبیعت گرایی»  و «بومی­گرایی» بود. تحقیق حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و به صورت تطبییقی، مساله کارکرد اقلیم گرایی را در در شعر دو شاعر برجسته معاصر ایران و عراق ، نیما یوشیج و بدرشاکر السیاب مورد بررسی و ارزیابی قرار داده است. با توجه به بررسی انجام شده، می­توان گفت که سویه اشتراکی این بحث در کار هر دو شاعر که مصادیق اقلیم تنها به ظرفیت­های طبیعت محدود نیست؛ بلکه جنبه­ها یا وجوه ارتباطی میان طبیعت و فرهنگ را انعکاس داده است، مسائلی مانند رنگ ها،آداب، و سنن، غذا، بافت­های گیاهی، کوه­ها، جنگل، دریا، پوشش و گفتار همگی تجلیاتی از مفهوم اقلیم را در کار هر دو شاعر، باتوجه به فرهنگ غالب هر کشور ، پوشش می­دهند. در شعر نیما عناصر یا مولفه­ های اقلیمی بیشتر ناظر بر یادکرد مواردی است که در شعر کلاسیک فارسی غائب بوده ­اند و متعلق به بافت­های طبیعی زادبوم وی هستند. در شعر السیاب نیز مولفه­ها و تجلیات اقلیمی حضور دارند و شعر او را به لحاظ گرایش به عناصر طبیعی به شعر قدما و شاعران طبیعت­سرا نزدیک تر می­کند. نیما و بدر شاکر السیاب در استفاده از پوشش گیاهی در آثارشان به هم نزدیک هستند و دلیل این مورد را می توان زندگی کردن نیما در دل جنگل­های شمال و بدرشاکر در نخلستان­های جیکور دانست.

کلیدواژه ها:

شعر نو ، اقلیم ، نیما یوشیج ، بدرشاکر السیاب ، طبیعت