مقایسه اثربخشی فعال سازی رفتاری و طرحواره درمانی بر کاهش اجتناب تجربه ای دانشجویان دارای اهمال کاری تحصیلی

هدف این پژوهش بررسی و مقایسه اثربخشی درمان فعال سازی رفتاری و طرحواره درمانی بر کاهش اجتناب تجربه ای دانشجویان دارای اهمال کاری تحصیلی بود. طرح پژوهش آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل دانشجویان نیمسال اول سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز بودند. نمونه اول پژوهش شامل ۱۵۲ نفر دانشجو بود که از میان هفت دانشکده و با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. سپس افراد انتخاب شده به پرسش نامه اهمال کاری تحصیلی سولومون و راث بلوم پاسخ دادند و افرادی که نمره آن ها یک نمره بالاتر از انحراف معیار بود، جدا شدند. سپس از میان آن ها ۶۰ نفر به صورت تصادفی انتخاب و در سه گروه ۲۰ نفری (دو گروه آزمایش و یک گروه گواه) قرار گرفتند. گروه های آزمایشی درمان فعال سازی رفتاری و طرحواره درمانی را دریافت کردند، در حالی که روی گروه گواه هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. در این پژوهش از مقیاس اهمال کاری تحصیلی سولومون و راث بلوم و پرسش نامه اجتناب تجربه ای چندبعدی گامز، جهت جمع آوری داده ها استفاده شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیری و در نرم افزار SPSS-۲۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هر دو درمان فعال سازی رفتاری و طرحواره درمانی بر کاهش اجتناب تجربه ای دانشجویان دارای اهمال کاری تحصیلی اثرگذار است (۰۰۰۱/۰p<؛ ۲۹/۷۱F=)؛ با این حال، اثربخشی طرحواره درمانی بیشتر از درمان فعال سازی رفتاری بود (۰۰۲/۰P<). بر اساس نتایج حاصل از این پژوهش می توان از طرحواره درمانی و نیز درمان فعال سازی رفتاری برای کاهش اجتناب تجربه ای دانشجویان دارای اهمال کاری تحصیلی استفاده کرد

کلیدواژه ها:

ااجتناب تجربه ای ، اهمال کاری تحصیلی ، درمان فعال سازی رفتاری ، طرحواره درمانی