واکاوی مولفه های حیات خدامحور و حیات خودبنیاد بر اساس داستان باغدار و بی باغ سوره کهف

در حیات بشری، دو نوع حیات خداپسندانه و خودپسندانه، به وضوح قابل مشاهده است. شناخت عناصر حیات خودمحور در مقابل حیات دینی، به سبب لزوم رهایی از مجازات الهی در زندگی انسان مهم است. هدف این تحقیق، شناخت ابعاد مکتوم حیات خودپسندانه و حیات خداپسندانه، بر اساس داستان باغدار و بی باغ در آیات ۷ تا ۶۴ سوره کهف است. یافته های تحقیق کنونی با روش توصیفی_تحلیلی به همراه شیوه استنطاقی آیات فوق، معطوف به این حقیقت مهم است که نوع حیات انسان خدامحور، با حیات انسان خودمحور نقاوت دارد؛ زیرا انسان معتقد به حیات خدامحور، آبادانی دنیای مادی و اخروی خود را از راه دینداری و تعبد و عمل به آموزه های الهی جست وجو می کند، درحالی که انسان در حیات خودمحور، در اثر غرور، جهل و غفلت از مبدا، نبوت و معاد، به جای کسب آرامش دنیوی و سعادت اخروی، تنها در پی آسایش و رفاه طلبی شخصی است. دلیل تفاوت این دو نوع حیات، از این رو است که حیات خودآیین، مملو از عناصری هم چون: طغیان، تفاخر و تکبر در برابر نعمت های الهی، بی توجهی به نصایح اولیای الهی، شرک به خداوند به معنای اعم، خارج شدن از ولایت الهی، فقدان حس همدردی با نیازمندان و غیره است که زمینه ساز نزول عذاب دنیوی هستند، اما حیات خداپسندانه، ویژگی هایی مانند: دل نبستن به زینت های زمینی، توجه به ماندگاری آخرت و باقیات الصالحات، آگاهی به مشیت مطلق خداوند قبل از اراده و عزم امور، کمک به محرومان و غیره است که زمینه ساز بهره مندی از فیوضات الهی است.

کلیدواژه ها:

سوره کهف ، حیات خدامحور ، حیات خودبنیاد ، سکولاریسم