تولید فرم معماری از مفاهیم زبانی: رویکردی نشانه شناختی به ترجمه ی قیدها و حروف ربط زبان فارسی به عناصر حجمی

این پژوهش با رویکردی نشانه شناختی، امکان ترجمه ی مفاهیم انتزاعی زبانی — به ویژه قیدها و حروف ربط فارسی — به عناصر حجمی فرم ساز در معماری را بررسی می کند. شش واژه ی «اما»، «هیچ گاه»، «گاهی»، «دروغ»، «شک» و «مبادا» به عنوان نمونه های موردی انتخاب شده اند؛ واژگانی که هر یک رابطه ای منطقی، زمانی یا معرفت شناختی خاص را در زبان بیان می کنند. برای هر واژه، هفت مفهوم حجمی مشتق شده، به صورت مدل های سه بعدی بتنی بازنمایی شده و سپس رابطه ی میان معنای زبانی و ویژگی های هندسی آن — پیوستگی، گسستگی، شفافیت، ابهام و مانند آن — تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که ساختارهای منطقی نهفته در ادات زبانی (نفی مطلق، تعلیق، تناوب، اغفال، بی تصمیمی و هشدار) الگوهای هندسی قابل شناسایی و تکرارپذیری تولید می کنند که می توانند به عنوان مبنایی برای طراحی مفهومی در معماری به کار روند. این پژوهش چارچوبی اولیه برای پیوند نظام مند زبان شناسی و فرم شناسی معماری پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

نشانه شناسی معماری ، فرم زایی ، زبان و فضا ، طراحی مفهومی ، حجم سازی ، ادات زبانی فارسی