مقایسه تاثیر ماساژ بافت عمیق و ماساژ تریگرپوینت بر شاخصهای التهابی (TNF-a و IL-۶) و دامنه حرکتی مفصل زانو در ورزشکاران مبتلا به سندرم درد کشککی-رانی

سندرم درد کشککی-رانی (PFPS) یکی از شایعترین اختلالات عضلانی اسکلتی در ورزشکاران است که با درد قدامی زانو و محدودیت عملکرد همراه می باشد. ماساژ درمانی به عنوان یک روش غیرتهاجمی در مدیریت این سندرم مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با هدف مقایسه تاثیر ماساژ بافت عمیق و ماساژ تریگرپوینت بر شاخصهای التهابی IL-۶ و TNF-a و دامنه حرکتی مفصل زانو در ورزشکاران مبتلا به PFPS انجام شد. در این مطالعه مروری مقالات مرتبط با استفاده از کلیدواژه های استاندارد در پایگاه های داده معتبر شامل ScienceDirect، Scopus، PubMed و Google Scholar در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۶ جستجو و مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که هر دو تکنیک ماساژ بافت عمیق و ماساژ تریگرپوینت از طریق مکانیسم های افزایش جریان خون موضعی، کاهش اسپاسم عضلانی، شکستن چسبندگی های فاشیال و تعدیل پاسخ های التهابی منجر به کاهش سطح سایتوکاین های التهابی IL-۶ و TNF-a و بهبود دامنه حرکتی مفصل زانو می شوند. مطالعه Crane و همکاران (۲۰۱۲) نشان داد که ماساژ باعث کاهش بیان ژن های التهابی در سلول های عضلانی می شود. همچنین مطالعه Behrangrad و Kamali (۲۰۱۷) نشان داد که فشار ایسکمیک بر روی نقطه ماشه ای عضله VMO بهبودی پایدارتری نسبت به دستکاری لومبوپلویک ایجاد می کند. مطالعه Liu و Wang (۲۰۲۳) نیز اثربخشی تکنیک IASTM را در بهبود عملکرد و دامنه حرکتی بیماران مبتلا به PFPS تایید نمود. با این حال مطالعات محدودی به مقایسه مستقیم این دو تکنیک بر شاخص های التهابی پرداخته اند و اکثر شواهد از مطالعات انجام شده بر روی آسیب های عضلانی حاد استنباط شده اند که ممکن است با شرایط مزمن PFPS قابل مقایسه نباشد. همچنین تنوع در پروتکل های درمانی و حجم نمونه کوچک در بسیاری از مطالعات تعمیم پذیری نتایج را محدود می سازد. نتیجه گیری می شود که هر دو تکنیک ماساژ بافت عمیق و ماساژ تریگرپوینت می توانند به عنوان روش های موثر در مدیریت PFPS مورد استفاده قرار گیرند اما انتخاب بین آنها باید بر اساس شرایط بالینی بیمار، وجود نقاط ماشه ای و سفتی های فاشیال صورت گیرد. با توجه به نقش محوری IL-۶ و TNF-a در آبشار التهابی و ارتباط آنها با درد و اختلال عملکرد مفصل، انجام مطالعات کارآزمایی بالینی تصادفی سازی شده با حجم نمونه کافی و اندازه گیری مستقیم شاخص های التهابی در فواصل زمانی مختلف برای تعیین دقیق تر مکانیسم های اثر و بهینه سازی پروتکل های درمانی ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

سندرم درد کشککی رانی ، ماساژ بافت عمیق ، ماساژ تریگر پوینت ، شاخص های التهابی ، دامنه حرکتی