مقایسه اثربخشی هشت هفته تمرینات اصلاحی مبتنی بر متد NASM و سهرمن بر سندرم متقاطع فوقانی و آزمونهای عملکردی مرتبط

سندرم متقاطع فوقانی از شایع ترین ناهنجاری های وضعیتی در دانش آموزان است که با تغییر راستای سر و شانه، افزایش کیفوز سینه ای و کاهش عملکرد اندام فوقانی همراه بوده و در صورت عدم اصلاح می تواند زمینه ساز اختلالات اسکلتی عضلانی در آینده شود. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی هشت هفته تمرینات اصلاحی مبتنی بر متدهای NASM و سهرمن بر شاخص های سندرم متقاطع فوقانی و عملکرد مفصل شانه در دانش آموزان مقطع متوسطه انجام شد. این پژوهش از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل بود. ۴۵ دانش آموز مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه تمرینات اصلاحی مبتنی بر NASM، تمرینات اصلاحی سهرمن و گروه کنترل (۱۵ نفر در هر گروه) قرار گرفتند. برنامه تمرینی به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته اجرا شد. متغیرهای مورد بررسی شامل سر به جلو، شانه گرد، کیفوز سینهای، آزمون وای بالانس اندام فوقانی (UQYBT) و آزمون ثبات اندام فوقانی (CKCUEST) بود. داده ها با استفاده از آزمون تی زوجی، تحلیل واریانس یک طرفه، آزمون تعقیبی توکی و تی مستقل در سطح معنی داری ۰/۰۵>P تحلیل شدند. نتایج نشان داد هر دو برنامه تمرینی موجب بهبود معنی دار تمامی متغیرهای مورد بررسی نسبت به گروه کنترل شدند. همچنین بین دو روش تمرینی تفاوت معنی داری مشاهده شد؛ به گونه ای که گروه سهرمن در کاهش سر به جلو، شانه گرد و کیفوز سینه ای و همچنین بهبود عملکرد در آزمون های وای بالانس و ثبات اندام فوقانی نسبت به گروه NASM عملکرد بهتری داشت (۰/۰۰۱>P). هر دو روش تمرینی NASM و سهرمن در اصلاح ناهنجاری های وضعیتی و بهبود عملکرد مفصل شانه موثر بودند، اما متد سهرمن اثربخشی بیشتری نشان داد. به نظر می رسد تاکید این روش بر اصلاح الگوهای حرکتی و کنترل دقیق حرکت، نقش مهمی در بهبود تعادل عضلانی و وضعیت بدنی داشته باشد؛ از این رو استفاده از آن در برنامه های اصلاحی دانش آموزان مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

سندرم متقاطع فوقانی ، تمرینات اصلاحی ، NASM ، سهرمن ، عملکرد حرکتی