تاثیر یک دوره تمرین هوازی و سلول های بنیادی مزانشیمی بر اینترلوکین ۱۰ (۱۰-IL) در موش های صحرایی مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک

مقدمه و هدف: سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) شایع ترین بیماری در ایجاد عدم تعادل هورمونی و اختلال در عملکرد غدد درون ریز است که با مشکلاتی از قبیل ناباروری و یا کاهش توان باروری همراه است. هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرینات هوازی و سلول های بنیادی بر سطح اینترلوکین ۱۰ در موش های صحرایی مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک بود. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی ۳۰ سر موش های صحرایی ماده بالغ نژاد ویستار ۶-۸ هفته ای با میانگین وزنی ۲۱۰ ± ۱۴ پس از القای PCOS به ۶ گروه (۱) کنترل سالم (۲) کنترل بیمار (۳) بیمار سالین (۴) تمرین هوازی بیمار (۵) سلول بنیادی بیمار (۶) تمرین هوازی سلول بنیادی بیمار تقسیم شدند. روش القاء PCOS به میزان ۴ میلی گرم استرادیول والرات حل شده در ۰.۲ میلی گرم روغن کنجد (IM) در ناحیه ران تزریق شد. گروه های تمرین هوازی به مدت هشت هفته و هفته ای ۵ جلسه تمرینات مورد نظر را انجام دادند. با استفاده از سرنگ انسولینی حدود ۱.۵×۱۰^۶ عدد سلول بنیادی استخراج شده به سیاهرگ دم موش های بیمار تزریق شد. سطوح IL-۱۰ و TNF-α با استفاده از کیت و به روش الایزا انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری ۰.۰۵ p انجام شد. نتایج: یافته های تحقیق نشان داد که سطوح IL-۱۰ در موش های بیمار در مقایسه با گروه کنترل سالم کاهش معناداری داشت (P<۰/۰۰۱). تمرینات هوازی و تزریق سلول بنیادی موجب افزایش معنادار در سطوح IL-۱۰ در گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل بیمار شدند (P<۰/۰۰۱). نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که ابتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک موجب کاهش سطح اینترلوکین ۱۰ به عنوان یک شاخص ضدالتهابی می شود، همچنین تمرینات هوازی و تزریق سلول های بنیادی مزانشیمی توانستند با افزایش معنادار سطوح IL-۱۰، اثرات تعدیل کننده ای بر وضعیت التهابی ناشی از بیماری داشته باشند بنابراین استفاده از این مداخلات می تواند به عنوان یک راهکار موثر در بهبود اختلالات التهابی مرتبط با سندرم تخمدان پلی کیستیک مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تمرینات هوازی ، سلول بنیادی ، التهاب ، سندرم تخمدان پلی کیستیک