بررسی رابطه بین تیلت قدامی لگن و تحریک پذیری عصب تیبیال با اسپاسم شبانه عضله گاستروکنمیوس در سالمندان مبتلا به دیابت نوع ۲

اسپاسم شبانه عضله گاستروکنمیوس از شکایات شایع در سالمندان دیابتی است که کیفیت خواب و عملکرد روزانه را مختل می کند. با وجود شیوع بالا، پاتوفیزیولوژی دقیق آن ناشناخته است. افزایش تیلت قدامی لگن که در این جمعیت شایع است، ممکن است با ایجاد کشش مکانیکی بر عصب تیبیال تحریک پذیری عصبی عضلانی را افزایش داده و به اسپاسم های شبانه دامن بزند. این مطالعه مقطعی تحلیلی بر روی ۸۰ سالمند دیابتی (۴۰ نفر با اسپاسم و ۴۰ نفر بدون اسپاسم) انجام شد. تیلت قدامی لگن با گونیامتر دیجیتال اندازه گیری شد. کشش مکانیکی عصب تیبیال با اولتراسونوگرافی دوبلکس و اندازه گیری جابه جایی طولی عصب در پاسخ به دورسی فلکشن مچ پا در دو وضعیت هیپ ارزیابی گردید. شدت اسپاسم با پرسشنامه استاندارد و ثبت روزانه تعیین شد. داده ها با آزمون های همبستگی پیرسون، تی مستقل و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. میانگین تیلت لگن در گروه با اسپاسم بیشتر از گروه بدون اسپاسم بود (۱۸.۲ درجه در مقابل ۱۵.۱ درجه؛ p<۰.۰۰۱). جابه جایی عصب تیبیال در گروه با اسپاسم به طور معنی داری کمتر بود که نشان دهنده کاهش ظرفیت جابه جایی و افزایش کشش مکانیکی است. همبستگی مثبت بین تیلت لگن و شدت اسپاسم (r=۰.۷۶) و همبستگی منفی بین جابه جایی عصب و شدت اسپاسم (r=-۰.۷۲) مشاهده شد. رگرسیون نشان داد تیلت لگن و جابه جایی عصب به ترتیب ۵۶٪ و ۴۸٪ از واریانس شدت اسپاسم را پیش بینی می کنند. یافته ها نشان می دهد افزایش تیلت لگن از طریق کاهش جابه جایی و افزایش کشش عصب تیبیال، تحریک پذیری عصبی عضلانی را افزایش داده و به اسپاسم های شدیدتر منجر می شود. ارتباط معنی دار بین این عوامل بیومکانیکی و شدت اسپاسم بر اهمیت توجه به عوامل بیومکانیکی در کنار عوامل متابولیک در مدیریت اسپاسم های شبانه دیابتی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اسپاسم شبانه ، عضله گاستروکنمیوس ، تیلت قدامی لگن ، عصب تیبیال ، دیابت نوع ۲