مقایسه تاثیر شش هفته تمرینات تعادلی با و بدون محدودیت جریان خون بر تعادل پویا و حس عمقی ورزشکاران مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا

بی ثباتی مزمن مچ پا یکی از شایعترین پیامدهای پیچ خوردگیهای مکرر در ورزشکاران است که میتواند با اختلال در کنترل عصبی عضلانی، کاهش تعادل، ضعف عملکردی و درد مزمن همراه باشد. در سالهای اخیر تمرینات همراه با محدودیت جریان خون (BFR) به عنوان رویکردی نوین در بازتوانی آسیبهای اسکلتی-عضلانی مورد توجه قرار گرفته اند؛ زیرا امکان ایجاد سازگاریهای عضلانی و عملکردی را با شدت تمرینی پایین فراهم می کنند. با وجود این شواهد، محدودی درباره اثر بخشی ترکیب تمرینات تعادلی با محدودیت جریان خون در ورزشکاران مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر شش هفته تمرینات تعادلی همراه با محدودیت جریان خون و تمرینات تعادلی معمول بر شاخصهای توانبخشی ورزشکاران مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا انجام شد. این مطالعه به صورت نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون اجرا شد. ۴۶ ورزشکار مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا به صورت تصادفی در دو گروه تمرین تعادلی با محدودیت جریان خون و تمرین تعادلی معمول قرار گرفتند. پروتکل تمرینی شامل شش هفته، تمرین سه جلسه در هفته بود. شاخصهای درد، تعادل پویا، قدرت عضلانی، حس عمقی، کیفیت زندگی و ترس از حرکت پیش و پس از مداخله ارزیابی شدند. نتایج نشان داد هر دو گروه پس از مداخله بهبود معناداری در متغیرهای عملکردی و تعادلی داشتند؛ با این حال گروه تمرینات همراه با محدودیت جریان خون کاهش درد بیشتر و افزایش معنادارتری در قدرت عضلات پلانتارفلکسور نشان داد. در مقابل، تفاوت معناداری بین دو گروه در کیفیت زندگی و شاخص بی ثباتی مچ پا مشاهده نشد. به نظر می رسد افزودن محدودیت جریان خون به تمرینات تعادلی میتواند به عنوان راهبردی موثر برای بهبود برخی شاخصهای عملکردی و کاهش درد در ورزشکاران مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بی ثباتی مزمن مچ پا ، محدودیت جریان خون ، تعادل پویا ، حس عمقی ، کنترل عصبی - عضلانی