نقش سبک های دلبستگی ناایمن در گرایش به پرخوری عصبی در ورزشکاران با میانجیگری نقص در تنظیم شناختی هیجان

پرخوری عصبی (Bing Eating) یکی از اختلالات خوردن شایع در میان ورزشکاران است که پیامدهای جدی برای عملکرد ورزشی و سلامت روان به همراه دارد. پژوهش های پیشین نشان داده اند که سبک های دلبستگی ناایمن می توانند با اختلالات خوردن مرتبط باشند. با این حال مکانیسم های واسطه ای این رابطه به ویژه در جمعیت ورزشکاران کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف این پژوهش با هدف بررسی نقش سبک های دلبستگی ناایمن (اضطرابی و اجتنابی) در گرایش به پرخوری عصبی در ورزشکاران با میانجیگری نقص در تنظیم شناختی هیجان انجام شد. روش این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل ورزشکاران رشته های استقامتی و تیمی تحت فشار روانی بالا در ایران بود. ۲۵۰ ورزشکار (۱۲۸ مرد، ۱۲۲ زن) با دامنه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تجارب در روابط نزدیک - نسخه تجدیدنظر شده (ECR-R)، پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی (CERQ) و مقیاس پرخوری (BES) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر با رویکرد بوت استرپ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که هر دو سبک دلبستگی اضطرابی و اجتنابی با گرایش به پرخوری عصبی رابطه مثبت و معناداری دارند. همچنین نقص در تنظیم شناختی هیجان نقش میانجیگر معناداری در این رابطه ایفا کرد. نتیجه گیری: ورزشکاران دارای سبک های دلبستگی ناایمن در مواجهه با فشارهای روانی ظرفیت پایین تری برای پردازش شناختی هیجانات دارند و ممکن است از پرخوری به عنوان یک مکانیسم تنظیمگر استفاده کنند. این یافته ها می تواند در طراحی برنامه های پیشگیری و مداخله روانشناختی برای ورزشکاران در معرض خطر مفید باشد.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ناایمن ، پرخوری عصبی ، تنظیم شناختی هیجان ، ورزشکاران