نقش میانجی گرانه انعطاف پذیری شناختی در رابطه بین کمال گرایی و اختلالات خوردن در ورزشکاران استقامتی

ورزشکاران استقامتی به دلیل ماهیت رقابتی و نیاز به عملکرد مطلوب غالبا دارای ویژگی های کمال گرایانه هستند. با این حال، کمال گرایی زمانی به اختلالات خوردن مانند بی اشتهایی عصبی یا محدودیت های شدید کالری تبدیل می شود که فرد دچار خشکی شناختی باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی گرانه انعطاف پذیری شناختی در رابطه بین کمال گرایی و اختلالات خوردن در ورزشکاران استقامتی انجام شد. روش این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی با رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل ورزشکاران استقامتی دو، میدانی، شنا، دوچرخه سواری و قایقرانی در ایران بود. ۲۲۰ ورزشکار (۱۲۰ مرد و ۱۰۰ زن) با دامنه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس کمال گرایی چند بعدی فراست (FMPS)، پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال (CF) و آزمون نگرش های خوردن (EAT-۲۶) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد بوت استرپ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که کمال گرایی با اختلالات خوردن رابطه مثبت و معنادار و با انعطاف پذیری شناختی رابطه منفی و معنادار دارد. همچنین انعطاف پذیری شناختی با اختلالات خوردن رابطه منفی و معنادار داشت. نقش میانجی گر انعطاف پذیری شناختی در رابطه بین کمال گرایی و اختلالات خوردن تایید شد. نتیجه گیری: انعطاف پذیری شناختی می تواند اثر مخرب کمال گرایی را بر اختلالات خوردن در ورزشکاران استقامتی خنثی کند. این یافته ها بر اهمیت تقویت انعطاف پذیری شناختی در برنامه های پیشگیری و مداخله برای ورزشکاران در معرض خطر تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

کمال گرایی ، انعطاف پذیری شناختی ، اختلالات خوردن ، ورزشکاران استقامتی