بررسی مبانی نظری و مکانیسم های بیومکانیکی ماساژ درمانی در کاهش اسپاسم و اصلاح الگوهای حرکتی ورزشکاران آسیب دیده

مقدمه: متعاقب آسیب های ورزشی تغییر در فعالیت عصبی عضلانی و پدیده مهار عضلانی ناشی از مفصل، غالبا منجر به بروز اسپاسم های دفاعی دردناک و در نهایت تخریب الگوهای حرکتی بهینه و زنجیره حرکتی ورزشکاران می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی مبانی نظری، شواهد تجربی و مکانیسم های بیومکانیکی و فیزیولوژیکی اثرگذاری ماساژ درمانی بر کاهش اسپاسم و اصلاح الگوهای حرکتی در ورزشکاران آسیب دیده انجام شد. روش کار: این مطالعه به روش مروری تحلیلی با جستجو در پایگاه های اطلاعاتی معتبر بین المللی نظیر PubMed، Scopus و Google Scholar با کلیدواژه های ماساژ درمانی، اسپاسم عضلانی، الگوهای حرکتی، بیومکانیک و ریکاوری عصبی عضلانی انجام گرفت. مقالات کارآزمایی بالینی و مطالعات تجربی که اثرات مداخلات دستی را بر شاخص های ویسکوالاستیک، کینماتیکی و الکترومیوگرافی ارزیابی کرده بودند مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. بحث: یافته ها نشان داد که ماساژ درمانی از طریق تحریک گیرنده های مکانیکی با قطر بزرگ، نظریه کنترل دروازه (درد) و کاهش فعالیت سمپاتیک، چرخه معیوب درد-اسپاسم-درد را متوقف می سازد. از منظر بیومکانیکی اعمال تنش های مکانیکی و تکنیک های رهاسازی مایوفاشیال با رفع چسبندگی ها و بهبود ویژگی تیکسوتروپیک فاشیا، سفتی عضله را کاهش داده و دامنه حرکتی را آزاد می کند. همچنین شواهد تجربی بهبود شاخص های کینماتیکی مانند کاهش والگوس پویای زانو و کینتیکی را پس از مداخلات دستی تایید می نمایند. نتیجه گیری: ماساژ درمانی از طریق مهار اسپاسم و ارتقای حس عمقی یک پنجره فرصت بیومکانیکی کوتاه مدت ایجاد می کند؛ بر این اساس ترکیب ماساژ درمانی با تمرینات فعال بازآموزی حرکتی در این بازه زمانی راهبردی کارآمد و پایدار جهت اصلاح الگوهای حرکتی جبرانی و تسهیل بازگشت ایمن ورزشکاران آسیب دیده به میادین ورزشی به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

ماساژ درمانی ، اسپاسم عضلانی ، الگوهای حرکتی ، ویسکوالاستیک ، توانبخشی ورزشی