اثربخشی آموزش معنامحور تحصیلی بر احساس معنا و خوشبینی تحصیلی در دانش آموزان دختر با رویکرد روانشناسی تربیتی-ورزشی

مقدمه و هدف: اضطراب ارزیابی و امتحان یکی از موانع جدی در مسیر پیشرفت تحصیلی و بهزیستی روانی دانش آموزان است که می تواند عملکرد شناختی و حتی جسمانی (حرکتی) آنان را مختل سازد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش معنامحور تحصیلی بر احساس معنا و خوشبینی تحصیلی در دانش آموزان دختر دارای علائم اضطراب امتحان انجام شد. روش شناسی: این مطالعه از نوع شبه تجربی با طرح پیش آزمون - پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر دزفول در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. پس از غربالگری اولیه با پرسشنامه اضطراب امتحان ساراسون (TAI)، ۳۰ دانش آموز به شیوه هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره (آزمایش و گواه) تخصیص یافتند. گروه آزمایش تحت ۱۰ جلسه ۴۵ دقیقه ای مداخله آموزش معنامحور مبتنی بر دیدگاه انسان سالم قرار گرفت. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه معنای زندگی (MLQ) و پرسشنامه خوشبینی تحصیلی (AOQ) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۳ و آزمون های تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و تک متغیره (ANCOVA) تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که پس از حذف اثر پیش آزمون، مداخله معنامحور تاثیر مثبت و معناداری بر ارتقای متغیرهای پژوهش داشت. میزان تاثیر این مداخله بر احساس معنای تحصیلی (۶۳.۰۱ درصد) و بر خوشبینی تحصیلی (۳۲.۹ درصد) برآورد شد. نتیجه گیری: آموزش معنامحور از طریق بازسازی شناختی، تبیین هدفمندی در فرآیند یادگیری و کاهش ادراک تهدید می تواند به عنوان یک مداخله روانشناختی موثر جهت ارتقای تاب آوری، خوشبینی و احساس معنا در محیط های آموزشی و حتی ورزشی مورد استفاده مشاوران و مربیان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش معنا محور ، احساس معنا ، خوشبینی تحصیلی ، اضطراب امتحان ، روانشناسی تربیتی