تحلیل حقوقی مدیریتی چالشهای قراردادهای اسپانسرشیپ در ورزش حرفه ای و ارائه راهکارهای استراتژیک

توسعه روز افزون صنعت ورزش و اتکای باشگاههای حرفه ای به درآمدهای پایدار پدیده «اسپانسرشیپ» را به محور اصلی اقتصاد ورزش تبدیل کرده است. با این حال روابط تجاری میان حامیان مالی و باشگاهها همواره با ریسکهای مدیریتی عمیقی از جمله رفتارهای انحرافی بازیکنان در فضای مجازی و آسیب به ارزش ویژه برند اسپانسر مواجه است پژوهش حاضر با اتخاذ رویکردی میان رشته ای به تحلیل چالشهای حقوقی مدیریتی قراردادهای اسپانسرشیپ در ورزش حرفه ای و ارائه راهکارهای استراتژیک می پردازد. روش تحقیق این پژوهش، کیفی و توصیفی-تحلیلی است که داده های بخش ورزشی آن از طریق پدیدارشناسی تجربه زیسته نویسنده دوم به عنوان بازیکن سابق لیگ برتر والیبال و بررسی موردی چالشهای باشگاه شهرداری ارومیه به عنوان قطب والیبال کشور استخراج شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که خلاء وجود پروتکل های رسانه ای مدون و ساختارهای حقوقی پیشگیرانه عامل اصلی خروج سرمایه بخش خصوصی از ورزش است در پاسخ به این چالشها و با استناد به ماده ۹ و ۱۱ مقررات انضباطی و اخلاقی فدراسیون بین المللی والیبال (FIVB)، این مقاله راهکارهای حقوقی مشخصی را در قالب اصول آزادی قراردادها (ماده ۱۰ قانون مدنی ایران) ارائه می دهد نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که درج شروط مدرن قراردادی نظیر شرط اخلاق و صیانت از برند (Morality Clause)، شروط تعدیل عملکردی بهای قرارداد (KPI) و پیش بینی ضمانت اجراهای دقیق مالی (وجه التزام) مناسب ترین ابزار حقوقی برای مهار ریسک های مدیریتی و تضمین امنیت سرمایه گذاری بخش خصوصی در صنعت ورزش به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

اسپانسرشیپ ورزشی ، شرط اخلاق (Morality Clause) ، پایتخت والیبال (ارومیه) ، مقررات انضباطی FIVB ، مدیریت استراتژیک برند ، ماده ۱۰ قانون مدنی