مقایسه تاثیر تمرینات ثبات مرکزی و تمرینات اصلاحی بر استقامت عضلانی و فعالیت الکترومیوگرافی عضلات تنه در افراد میانسال مبتلا به کمردرد مزمن
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 12
فایل این مقاله در 32 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
SPORTIC13_037
تاریخ نمایه سازی: 22 مهر 1405
چکیده مقاله:
کمر درد مزمن غیر اختصاصی با اختلالات عصبی عضلانی گسترده ای همراه است که در جمعیت میانسال به دلیل تغییرات مورفولوژیک عضلانی و تثبیت الگوهای حرکتی جبرانی پیچیدگی بیشتری پیدا می کند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات ثبات مرکزی و تمرینات اصلاحی بر استقامت عضلانی، فعالیت الکترومیوگرافی عضلات تنه، شدت درد و دامنه حرکتی ستون فقرات کمری در افراد میانسال مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی انجام شد. این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو گروهی با طرح پیش آزمون پس آزمون و به شیوه ارزیاب کور بر روی ۸۰ بیمار میانسال در محدوده سنی ۳۵ تا ۶۵ سال مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی اجرا شد. شرکت کنندگان با روش تصادفی سازی بلوکی به دو گروه ۴۰ نفره تقسیم شدند: گروه تمرینات ثبات مرکزی (CS) و گروه تمرینات اصلاحی (CE). هر دو گروه به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته تحت نظارت فیزیوتراپیست تمرین کردند. متغیرهای وابسته شامل شدت درد (VAS)، ناتوانی عملکردی (ODI)، استقامت عضلات تنه شامل آزمون های بیرینگ، سورنسن، پل درازکش و پل جانبی راست و چپ، فعالیت الکترومیوگرافی پنج عضله کلیدی تنه شامل مولتی فیدوس، ارکتور اسپاین، ترانسورس ابدومینیس، مایل داخلی و مایل خارجی، شکم و دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن کمر بودند. هر دو گروه پیشرفت معناداری نسبت به پیش آزمون نشان دادند اما گروه CS در ۱۱ متغیر از ۱۲ متغیر مورد بررسی برتری معناداری نسبت به گروه CE داشت. گروه CS کاهش ۵۳.۴ درصدی در شدت درد (d=۱.۰۷) و رشد ۱۱۱.۹ درصدی در استقامت فلکسورهای تنه (d=۱.۴۱) را ثبت کرد. در حوزه فعالیت عصبی عضلانی بیشترین پاسخ دهی انتخابی به ترتیب در عضلات مایل داخلی (d=۱.۵۲)، ترانسورس ابدومینیس با رشد ۱۰۲.۰۱ درصدی (d=۱.۲۹) و مولتی فیدوس (d=۰.۹۹) مشاهده شد. تنها متغیری که تفاوت بین گروهی معناداری در آن مشاهده نشد، شاخص ناتوانی عملکردی (ODI) بود (d=۰.۱۹). تمرینات ثبات مرکزی با هدف گیری اختصاصی سیستم عمقی ثبات دهنده ستون فقرات اثربخشی بیشتری نسبت به تمرینات اصلاحی در کاهش درد، بهبود استقامت عضلانی، فعال سازی عضلات عمقی تنه و افزایش دامنه حرکتی دارند، بنابراین این تمرینات می توانند به عنوان مداخله خط اول در توانبخشی بیماران میانسال مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی توصیه شوند.
کلیدواژه ها:
کمر درد مزمن غیر اختصاصی ، تمرینات ثبات مرکزی ، تمرینات اصلاحی ، الکترومیوگرافی ، استقامت عضلانی ، میانسالی
نویسندگان