غلبه بر محدودیت ۱۰ ساله دور سیفلکشن مچ پا با توالی جدید روان سازی مفصلی، کشش زنجیره خلفی و کشش ایزوله» یک گزارش موردی

محدودیت مزمن دامنه حرکتی دور سیفلکشن مچ پا یک نقص شایع بیومکانیکی است که می تواند بر تعادل، الگوی راه رفتن و عملکرد ورزشی تاثیر منفی بگذارد و با الگوهای جبرانی مانند افزایش گودی کمر و جلوآمدگی تنه همراه باشد [۱-۴]. رویکردهای مرسوم توانبخشی نظیر کشش های ایستا و موبیلیزیشن مفصلی در موارد مقاوم به درمان اثر بخشی محدودی دارند [۵,۶]. فرضیه ای مطرح است که در این موارد خشکی مفصل ناشی از کمبود مایع سینوویال و اصطکاک بالای درون مفصلی، مانع اصلی اثر بخشی کشش هاست [۷,۸]. این گزارش موردی تجربه یک ورزشکار ۳۳ ساله، دارنده کمربند مشکی دان ۶ تکواندو با سابقه ۱۰ ساله محدودیت پیشرونده و مقاوم دورسیفلکشن مچ پا را شرح می دهد که تمامی مداخلات استاندارد را بدون موفقیت پایدار امتحان کرده بود. یک پروتکل ۶ هفته ای با سه فاز متوالی طراحی و اجرا شد (۱ روان سازی مفصل، (۲ کشش یکپارچه زنجیره خلفی همسترینگ، دوقلو، نعلی و آشیل و (۳ کشش ایزوله آشیل و نعلی). زاویه دورسیفلکشن با اپلیکیشن کلاینومتر (قرارگیری روی تاندون آشیل در وضعیت لانج ایستاده) و فاصله در تست زانو به دیوار با متر نواری اندازه گیری شد. پس از ۶ هفته، زاویه دورسیفلکشن از ۱۰ درجه به ۱۵ درجه ۵۰ بهبود و فاصله تست زانو به دیوار از ۷۰۰ به ۱۰۰۰ سانتی متر (۴۳ درصد بهبود) افزایش یافت. تحلیل های آماری تایید کردند که این پیشرفت ها واقعی و معنادار هستند و از مرز تغییرات قابل تشخیص بالینی فراتر رفته اند. نتایج در پیگیری ۳ ماهه پایدار ماند و ورزشکار برای اولین بار پس از ۱۰ سال قادر به اجرای اسکات کامل و متقارن با استفاده از کفش شد. این توالی جدید بر اهمیت آماده سازی مفصل پیش از بارگذاری و اولویت دهی به کل زنجیره حرکتی بر جزء تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

دورسیفلکشن مچ پا ، روان سازی مفصل ، زنجیره حرکتی ، کشش ایستا ، گزارش موردی