بررسی ارتباط شاخص های تعادل پویا با دامنه لرزش دست در تیراندازان کمان ریکرو آماتور

تیراندازی با کمان از ورزش های دقتی است که موفقیت در آن به تعامل پیچیده ای میان کنترل پاسچرال، تعادل پویا و ثبات اندام فوقانی وابسته است. در این میان لرزش های ظریف اندام فوقانی می توانند نقش مهمی در دقت نشانه گیری ایفا کنند. هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط شاخص های تعادل پویا با دامنه لرزش دست در حالت استراحت و حین تیراندازی در کمانداران آماتور ریکرو بود. این مطالعه از نوع توصیفی همبستگی بوده و ۱۲ کماندار آماتور ریکرو (۶ زن و ۶ مرد) به صورت هدفمند انتخاب شدند. برای ارزیابی تعادل پویا از دستگاه بایودکس و شاخص های پایداری کلی (OSI)، قدامی-خلفی (APSI) و داخلی-خارجی (MLSI) استفاده شد. دامنه لرزش دست در دو وضعیت استراحت و حین تیراندازی با استفاده از سیستم تحلیل حرکت سه بعدی و شاخص ریشه میانگین مربعات (RMS) اندازه گیری گردید. فاز نشانه گیری به عنوان سه ثانیه پیش از رهاسازی تیر تعریف شد. داده ها پس از پردازش اولیه با استفاده از آزمون همبستگی اسپیرمن در سطح معناداری ۰.۰۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین شاخص های تعادل پویا و دامنه لرزش دست در حالت استراحت رابطه معناداری وجود ندارد (۰.۰۵>P). در مقابل، در شرایط تیراندازی بین شاخص پایداری کلی (OSI) با لرزش آرنج راست، مچ راست و آرنج چپ و همچنین بین شاخص MLSI با لرزش مچ دست راست رابطه منفی و معنادار مشاهده شد. این یافته ها بیانگر آن است که کیفیت بالاتر تعادل پویا می تواند با کاهش دامنه لرزش اندام فوقانی در حین اجرای مهارت همراه باشد، در حالی که این ارتباط در شرایط استراحت مشاهده نمی شود. در مجموع نتایج نشان می دهد که رابطه بین تعادل پویا و کنترل لرزش اندام فوقانی وابسته به شرایط عملکردی است و در چارچوب اجرای مهارت آشکار می شود. از منظر کنترل حرکتی عملکرد موفق در تیراندازی با کمان حاصل تعامل یک سیستم یکپارچه شامل کنترل پاسچرال و کنترل سگمنتال اندام فوقانی است.

کلیدواژه ها:

تیراندازی با کمان ، تعادل پویا ، لرزش دست ، کنترل پاسچرال ، بایودکس