آیا بازی های اصلاحی می توانند جایگزین تمرینات ساختار یافته شوند؟ بررسی تغییرات توان انفجاری چابکی و شتاب ثانویه در فوتبالیست های نوجوان

مقدمه: توسعه توان بیهوازی، چابکی و سرعت در مسافت های کوتاه از الزامات موفقیت در فوتبال پایه است. در حالی که تمرینات پلایومتریک و ساختاریافته مانند ۱۱+ FIFA برای این منظور شناخته شده اند، اثر بخشی تمرینات بازی محور (فان بال) بر این فاکتورها کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه این دو رویکرد بر عملکرد حرکتی نوجوانان فوتبالیست انجام شد. روش کار: ۴۵ فوتبالیست نوجوان در سه گروه کنترل، ۱۱+ FIFA و فان بال قرار گرفتند. ارزیابی های عملکردی شامل پرش سارژنت (توان انفجاری)، آزمون چابکی و دوی سرعت ۲۰ و ۳۰ متر در مراحل پیش آزمون و پس از ۸ هفته مداخله ثبت گردید. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس مختلط (۲*۳) و برآورد اندازه اثر ارزیابی شدند. یافته ها: تحلیل واریانس حاکی از معناداری اثر تعاملی زمان و گروه در متغیرهای پرش سارژنت (F(۲, ۹۶) = ۲۳.۰, p = ۰.۰۰۱)، آزمون چابکی (F(۲, ?) = ۷.۳۵, p = ۰.۰۰۲)، سرعت ۲۰ متر (F(۲, ?) = ۶.۱۵, p = ۰.۰۰۰۵) و ۳۰ متر (F(۲, ?) = ۳.۷۱, p = ۰.۰۳۳) بود. آزمون تعقیبی نشان داد که پروتکل فان بال توانست برتری آماری قطعی و معناداری نسبت به گروه کنترل در پرش سارژنت ایجاد کند (p < ۰.۰۰۱, g = ۲۰۱۴). در متغیرهای چابکی و سرعت ۲۰ متر نیز هر دو گروه تجربی با اندازه اثرهای بزرگ (g > ۱۰۰) عملکرد بهتری نسبت به گروه کنترل نشان دادند، اما تفاوت معناداری بین دو پروتکل مداخله مشاهده نشد. نتیجه گیری: بازی های اصلاحی فان بال نه تنها یک رویکرد تفریحی نیستند بلکه به دلیل درگیری مداوم الیاف تندتند (Type II) در شرایط بازی گونه در توسعه توان انفجاری پاها، عملکردی حتی درخشان تر از تمرینات ایزوله داشتند. ترکیب این بازی ها در جلسات تمرینی فوتبال پایه جهت توسعه چابکی و شتاب ثانویه به شدت توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

توان بیهوازی ، توان انفجاری ، پرش سارژنت ، چابکی ، آزمون ، سرعت در مسافت های کوتاه ، دوی سرعت ۲۰ و ۳۰ متر ، تمرینات ۱۱+ FIFA ، پروتکل بازی محور فان بال ، بازی های اصلاحی