مقایسه اثربخشی تمرینات عصبی عضلانی (۱۱) FIFA و بازی های اصلاحی Fun Ball بر استقامت ناحیه مرکزی و الگوهای حرکتی عملکردی در نوجوانان فوتبالیست

چکیده و مقدمه نقص در ثبات ناحیه مرکزی (Core Stability) و الگوهای حرکتی، پایه از مهم ترین عوامل خطرساز در بروز آسیب های اندام تحتانی در ورزش فوتبال است. هدف از پژوهش حاضر بررسی و مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات منتخب پروتکل بازی محور فان بال + ۱۱ FIFA بر استقامت عضلات تنه و نمره غربالگری حرکتی (FMS) در دانش آموزان پسر فوتبالیست بود. روش کار در این کارآزمایی بالینی ۴۵ نوجوان فوتبالیست به صورت تصادفی در سه گروه مساوی ۱۵ نفره کنترل + ۱۱ FIFA و فان بال تخصیص یافتند. گروه های تجربی به مدت ۸ هفته پروتکل های مربوطه را اجرا کردند. متغیرهای استقامت ناحیه مرکزی توسط مجموعه آزمون های مک گیل، فلکسور، اکستنسور، پل پهلویی راست و چپ و کیفیت الگوهای حرکتی توسط آزمون FMS در دو مرحله پیش و پس آزمون ارزیابی شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر (Mixed ANOVA)، آزمون تعقیبی بونفرونی با محاسبه شاخص Hedges و استفاده گردید (p < ۰.۰۵). یافته ها: نتایج نشان داد که اثر تعاملی زمان-گروه در تمامی متغیرهای استقامت تنه و نمره FMS کاملا معنادار است. در مقایسه های تعقیبی هر دو پروتکل + ۱۱ FIFA و فان بال نسبت به گروه کنترل بهبود معنادار و بزرگی را در استقامت فلکسور به ترتیب (g = ۱.۲۴ و g = ۱.۳۴)، اکستنسور (g = ۱.۲۰ و g = ۱.۱۴)، پل پهلویی راست (g = ۱.۱۸ و g = ۱.۰۷) و پل پهلویی چپ (g = ۱.۳۸ و g = ۱.۲۰) ایجاد کردند. با این حال، مقایسه بین دو رویکرد تمرینی نشان داد که تفاوت معناداری بین اثربخشی این دو پروتکل وجود ندارد (p > ۰.۰۵). نتیجه گیری: هر دو رویکرد تمرینی با تحریک مسیرهای عصبی عضلانی و بهبود تقارن جانبی توانستند ضعف های حرکتی و ثبات مرکزی را به شکلی چشمگیر برطرف سازند. با توجه به اثربخشی مشابه، مربیان می توانند از پروتکل فان بال به عنوان یک جایگزین جذاب و با نشاط برای افزایش انگیزه نوجوانان در برنامه های پیشگیری از آسیب استفاده نمایند.

کلیدواژه ها:

ثبات ناحیه مرکزی (Core Stability) ، غربالگری حرکتی (FMS) ، تمرینات ۱۱ FIFA ، پروتکل فان بال (FUNBALL) ، استقامت عضلات تنه ، آزمون های مک گیل ، پیشگیری از آسیب