تحلیل مفهوم زیبایی و سنت از منظر عرفان وسنت گرایان

امروزه خواسته یا ناخواسته اکثر بحثها و تحلیلها در خصوص هنرهای سنتی ایران و مبانی زیبایی شناسی آنها به بحثهای عرفانی و توحیدی منتهی میشود که در نهایت نیز از سنت به عنوان یکی از شاخصه های مهمی یاد می شودکه بر مبنای آن می توان وجوه زیبایی شناختی یک اثر هنری را در سنت و عرفان ایرانی درک کرد. ارجاع وجوه زیبایی شناختی در برخی آثار هنری سنتی به سنت و عرفان، از نظر گروهی از صاحب نظران عموماً سنتگرا امری اجتناب ناپذیر است، چرا که بحث در خصوص این وجوه در آثار سنتی همیشه بحثی مسئله ساز بوده است. این مشکل از آنجایی نشأت میگیرد که همگام بادوران مدرن بحث از زیبایی عموماً با رویکردی ذهنی(subjective)همراه بوده است، بدین معنی که وقتی میگوییم فلان چیز زیباست، این اطلاق صفت زیبایی در عرصه قراردادها و امور انسانی حائز اهمیت است؛ اما تحلیل و پژوهش درهنرهای سنتی بواسطه مبانی نظری و فکری خاص آن، به نوعی دیگر است. مقاله حاضر ضمن بحث از عناوین زیر 1- تحلیل مفهوم زیبایی از منظر سنت عرفانی، 2- نگاهی به مفهوم سنت از منظر سنت گرایان به بررسی این موضوع می پردازد.

کلیدواژه ها:

زیبایی ، سنت ، سنت عرفانی ، سنت گرایان