بررسی نقش آموزش شهروندی در ارتقای تاب آوری اجتماعی در برابر مخاطرات طبیعی: مطالعه موردی شهر اهواز

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش شهروندی در ارتقای تاب آوری جامعه در برابر بلایای طبیعی با تاکید بر شهر اهواز انجام شده است. این پژوهش از حیث هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی است. گردآوری داده ها در دو مرحله صورت گرفته است؛ در مرحله نخست، اطلاعات موردنیاز از طریق بررسی منابع، اسناد و مطالعات کتابخانه ای معتبر جمع آوری شد و در مرحله دوم، داده های میدانی با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته گردآوری گردید. پرسشنامه بر مبنای فرضیات پژوهش طراحی و حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران تعیین شده است. به منظور سنجش پایایی ابزار تحقیق از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد که مقدار آن در تمامی شاخص های مورد بررسی بیش از ۰/۷ به دست آمد؛ ازاین رو، پایایی ابزار مورد تایید قرار گرفت. همچنین، برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون رگرسیون خطی و مدل تصمیم گیری چندمعیاره تاپسیس استفاده شد.یافته های حاصل از مدل تاپسیس نشان داد که در رتبه بندی شاخص ها، «برگزاری دوره های آموزش مداوم و مستمر» با وزن ۰/۷۵۶ در رتبه نخست، «برگزاری برنامه های آموزشی تکمیلی، مسابقات و تورهای فرهنگی–ورزشی» با وزن ۰/۷۴۷ در رتبه دوم و «به روز بودن دانش اساتید و مربیان» با وزن ۰/۶۳۵ در رتبه سوم قرار گرفته اند. همچنین، نتایج آزمون فرضیه ها بیانگر آن است که در فرضیه نخست، ضریب رگرسیونی استانداردشده (Beta=۰/۱۱۵) نشان دهنده تاثیر مثبت برگزاری دوره های آموزشی بر ارتقای سطح ایمنی شهروندان است. در فرضیه دوم نیز ضریب رگرسیونی استانداردشده (Beta=۰/۱۱۹) حاکی از تاثیر مثبت آموزش های مدیریت بحران بر افزایش یادگیری داوطلبان طرح دوام بوده است.

کلیدواژه ها:

آموزش شهروندی ، تاب آوری ، مدیریت بحران ، مخاطرات طبیعی ، شهر اهواز