مروری بر ظهور و همه گیری شناسی ویروس اشمالنبرگ (SBV): از شناسایی در سال ۲۰۱۱ تا چشم انداز کنونی

ویروس اشمالنبرگ (SBV) یک ویروس نوظهور RNA ای تک رشته ای از خانواده ی پریبونیاویریده و جنس اورتوبونیاویروس است. این ویروس که یک آربوویروس (منتقل شونده توسط بندپایان) محسوب می شود، با آلوده کردن نشخوارکنندگان آبستن موجب بروز ناهنجاری های مادرزادی شدیدی از جمله آرتروگریپوز، هیدراننسفالی، اسکولیوز، هیپوپلازی مخچه و بزرگی تیموس می گردد. این ویروس برای نخستین بار در پاییز سال ۲۰۱۱، با مشاهده ی علائم بالینی غیراختصاصی مانند تب، اسهال و کاهش تولید شیر در گاوهای شیری در نزدیکی شهر اشمالنبرگ آلمان شناسایی شد. متعاقبا، در فاصله ی اواخر ۲۰۱۱ تا اوایل ۲۰۱۲، همه گیری از سقط جنین و ناهنجاری های مادرزادی در گوساله، بره و بزغاله که با علائم آرتروگریپوز و هیدراننسفالی مشخص می شد، در سطح اروپا گزارش گردید. تایید وجود RNA ویروس در جنین های سقط شده و ناهنجار و نیز در گونه های پشه ی کولیکوئیدس، منجر به شناسایی این اورتوبونیاویروس جدید و نام گذاری آن به "ویروس اشمالنبرگ" شد. مطالعات بعدی، SBV را به عنوان یک ویروس تراتوژن (آسیب زا برای جنین) که توسط بندپایان منتقل شده و نشخوارکنندگان اهلی را تحت تاثیر قرار می دهد، معرفی کرد. این مرور روایی با هدف بررسی سیر تکامل اپیدمیولوژیک، مولکولی و بالینی SBV از زمان شناسایی آن در سال ۲۰۱۱ انجام شده و روش کار بر جستجوی نظام مند در پایگاه های دادهی PubMed، Google Scholar و ScienceDirect با کلیدواژه های مرتبط استوار است. یافته ها حاکی از ظرفیت بالای SBV برای گسترش سریع جغرافیایی است، به طوری که تا سال ۲۰۱۲ در ۳۶۲۸ گله در اروپا و نیز کشورهای خاورمیانه از جمله ایران، ترکیه و عراق شناسایی شد. این ویروس با ایجاد نواقص مادرزادی شدید، خسارات اقتصادی قابل توجهی به بار آورده است. از منظر مولکولی، SBV یک ویروس نوترکیب شناخته می شود که اجداد آن به ویروس های شاموندا و ساتوپری نزدیک هستند. در نتیجه، اولویت های پژوهشی آتی شامل توسعه ی واکسن های کارآمد، مطالعه ی دقیق تر پاتوژنز ویروس و تقویت نظام های نظارتی ملی و بین المللی برای مدیریت خطر ظهور مجدد آن است.

کلیدواژه ها:

اشمالنبرگ'''''''' ، ''''''''ویروس'''''''' ، ''''''''نشخوارکنندگان'''''''' ، ''''''''نواقص مادرزادی