پیش بینی جریان آب ورودی به تونل با استفاده از روش اجزای محدود و برازش غیرخطی: اثرات ناهمسانگردی نفوذپذیری

احداث تونل یکی از اجزای اساسی زیرساخت های عمرانی در راستای توسعه پایدار کشورها به شمار می رود. رشد سریع جمعیت و افزایش تقاضا برای شبکه های نوین حمل ونقل، انتقال آب و انرژی و توسعه صنایع موجب افزایش مستمر نیاز به احداث تونل ها شده است. تونل ها اغلب در زیر سطح آب زیرزمینی ساخته می شوند؛ در چنین شرایطی، ارزیابی دقیق میزان جریان آب ورودی برای طراحی سیستم زهکشی ضروری است. در این پژوهش، نرخ جریان آب ورودی به تونل های دایره ای با استفاده از روش اجزای محدود و با در نظر گرفتن ناهمسانگردی نفوذپذیری محیط پیرامون، در دامنه وسیعی از پارامترهای ورودی، مورد ارزیابی قرار گرفت. سپس، یک مدل پیش بینی برای نرخ جریان ورودی با استفاده از روش حداقل مربعات غیرخطی توسعه داده شد. نتایج نشان داد که یک تابع توانی قادر است جریان ورودی را با دقت بالایی پیش بینی کند، به طوری که مقدار ضریب تعیین R۲برابر با ۹۸۶/۰ بوده و مقادیر RMSE و MAE نیز پایین به دست آمدند. همچنین، با افزایش نسبت نفوذپذیری قائم به افقی، سطح ایستابی در مجاورت تونل شیب بیشتری پیدا می کند.

کلیدواژه ها:

روش اجزای محدود ، ناهمسانگردی نفوذپذیری ، تونل دایروی ، حداقل مربعات غیرخطی