رویکرد معماری ایرانی در بازارهای سنتی و مراکز تجاری

هدف از پژوهش حاضر بررسی رویکرد معماری ایرانی در بازارهای سنتی و مراکز تجاری می باشد. روش تحقیق توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای می باشد. بررسی ها نشان داد امروزه در جوامع بشری سخن از مجتمع های تجاری یا مراکز خریدوفروش بسی متفاوت از آن چیزی است که در سال های گذشته درک می شد، اینک مراکز خریدوفروش نه تنها به عنوان مکانی برای عرضه محصولات تجاری است بلکه به عنوان غرفه هایی برای عرضه و معرفی توانایی های اجتماعی و سرمایه های فرهنگی و... جامعه است. آنچه در الگوپذیری از معماری بازارها کمتر بدان توجه شده است فضاهای اجتماعی موجود در بازارهاست که سبب گردیده است بازارها تنها مکانی برای خرید و رفع نیازهای روزمره نباشند و بسیاری از رویدادهای اجتماعی، فرهنگی، مذهبی و حتی سیاسی در فضاها و مکان های مختلف بازار انجام پذیرد. آنچه مراکز خرید، پاساژها و دیگر اماکن تجاری جدید را از بازارها متمایز می کند نبود فضاها و مکان های غیرتجاری در این مراکز است. ایجاد فضای شهری یعنی شناخت پتانسیل های طبیعی، محیطی و مردمی منطقه و استفاده از خواص آنها در طراحی، به عبارت دیگر یعنی تعلق یک فضای معماری به یک محیط، آن چنان که در یک رابطه ی دوسویه باعث رونق بخشیدن به عملکردهای موردنظر در طراحی و متقابلا به محیط و جامعه ساکن در منطقه گردد. از دیگر نکات قابل توجه در این گونه فضاها بعد فرهنگی آن است.

کلیدواژه ها:

معماری ایرانی ، بازارهای سنتی ، مراکز تجاری