بررسی مصالح بومی در طراحی معماری مجتمع های تفریحی گردشگری در اقلیم سرد و خشک (نمونه موردی: شهرستان طرقبه)

با توجه به اهمیت روزافزون گردشگری به عنوان یکی از عوامل توسعه پایدار منطقه ای، طراحی معماری مجتمع های تفریحی–گردشگری متناسب با شرایط اقلیمی و فرهنگی هر منطقه از جایگاه ویژه ای برخوردار است. اقلیم سرد و خشک شهرستان طرقبه با ویژگی هایی نظیر زمستان های سرد، اختلاف دمای شب و روز و تابش شدید خورشید، ضرورت بهره گیری از راهکارهای معماری هماهنگ با محیط را دوچندان می سازد. در این میان، استفاده از مصالح بومی به عنوان یکی از موثرترین رویکردهای طراحی پایدار، می تواند نقش مهمی در بهبود آسایش حرارتی، کاهش مصرف انرژی و تقویت هویت محلی ایفا کند. هدف این پژوهش بررسی نقش و کارایی مصالح بومی در طراحی معماری مجتمع های تفریحی–گردشگری در اقلیم سرد و خشک، با تاکید بر شهرستان طرقبه است. روش تحقیق به صورت توصیفی–تحلیلی بوده و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای، بررسی اسناد، و تحلیل نمونه های موردی انجام شده است. در این پژوهش، ویژگی های اقلیمی منطقه، انواع مصالح بومی رایج نظیر سنگ، چوب و خشت، و نحوه به کارگیری آن ها در طراحی فضاهای گردشگری مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج تحقیق نشان می دهد که استفاده آگاهانه از مصالح بومی، ضمن سازگاری با شرایط اقلیمی، موجب افزایش دوام بنا، کاهش هزینه های ساخت و نگهداری، ارتقای کیفیت فضایی و تقویت حس تعلق گردشگران به محیط می شود. در نهایت، این پژوهش بر ضرورت توجه به مصالح بومی به عنوان عاملی کلیدی در طراحی معماری مجتمع های تفریحی–گردشگری مناطق سرد و خشک تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مصالح بومی ، مجتمع های تفریحی گردشگری ، اقلیم سرد و خشک ، شهرستان طرقبه