تحلیل تطبیقی مصالح بومی شهرک های ویلایی طرقبه از دیدگاه سازگاری اقلیمی

با توجه به اهمیت روزافزون پایداری و سازگاری اقلیمی در طراحی معماری، استفاده از مصالح بومی به عنوان از منابع انرژی در کاهش مصرف انرژی و افزایش حرارتی مورد استفاده است. منطقه طرقبه به دلیل شرایط اقلیمی خاص، پیشینه معماری بومی و توسعه شهرک های ویلایی در سال های اخیر، بستری مناسب برای بررسی این موضوع می آورد. بنابراین مهمترین مسئله این پژوهش؛ شاهد جایگزینی مصالح سنتی و منطبق با اقلیم منطقه با مصالح وارداتی و مدرن در ساخت شهرک های ویلایی طرقبه بوده ایم. این تحول، پرسش هایی اساسی را مطرح می کند: آیا مصالح نوین همچون بتن، فولاد و شیشه های بزرگ که عمدتا با اهداف زیبایی شناختی و سرعت ساخت به کار می روند، می توانند عملکرد اقلیمی مصالح بومی (نظیر سنگ های محلی، چوب و مصالح با جرم حرارتی بالا) را در زمینه حفظ آسایش حرارتی و کاهش نیاز به انرژی بهبود بخشند؟ عدم توجه به این سازگاری، نه تنها منجر به افزایش هزینه های انرژی برای ساکنان می شود، بلکه پایداری زیست محیطی منطقه را نیز به خطر می اندازد. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای، میدانی و تحلیل نمونه های موردی انجام شده است. نتایج نشان می دهد که مصالح بومی مانند سنگ، چوب و خشت، به دلیل ویژگی های حرارتی و سازگاری با شرایط محیطی و دمایی منطقه، عملکرد مناسبی در ایجاد آسایش حرارتی دارند و استفاده از آن ها می تواند نقشی را در ارتقاء داشته باشد.

کلیدواژه ها:

مصالح بومی ، شهرک های ویلایی ، سازگاری اقلیمی ، طرقبه