رابطه بین سطح دسترسی شهروندان تبریز به خدمات آنلاین و میزان مراجعه حضوری به مناطق شهرداری کلانشهر تبریز

گسترش فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی در سال های اخیر زمینه توسعه خدمات الکترونیکی در سازمان های عمومی را فراهم کرده است. شهرداری ها نیز به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای ارائه دهنده خدمات شهری تلاش کرده اند با راه اندازی سامانه های آنلاین، دسترسی شهروندان به خدمات را تسهیل کرده و از میزان مراجعات حضوری بکاهند. با این حال، میزان استفاده واقعی شهروندان از این خدمات و تاثیر آن بر کاهش مراجعات حضوری همچنان نیازمند بررسی تجربی است. بر این اساس، هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سطح دسترسی شهروندان به خدمات آنلاین شهرداری و میزان مراجعه حضوری آنان به شهرداری است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی است که به شیوه پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری شامل شهروندان بالای ۱۸ سال شهر مورد مطالعه بود که سابقه استفاده از خدمات شهرداری را داشته اند. حجم نمونه بر اساس جدول مورگان ۳۸۴ نفر تعیین شد و نمونه گیری به روش تصادفی انجام گرفت. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته در مقیاس پنج درجه ای لیکرت بود که روایی آن از طریق نظر خبرگان و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تایید شد (۰/۹۱). برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آزمون های آماری همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس با استفاده از نرم افزار SPSS استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد سطح دسترسی شهروندان به خدمات آنلاین شهرداری در سطح متوسط قرار دارد و میزان مراجعه حضوری آنان نیز در سطح متوسط ارزیابی می شود. یافته های استنباطی نشان داد بین سطح دسترسی به خدمات آنلاین و میزان مراجعه حضوری رابطه منفی و معناداری وجود دارد؛ به گونه ای که افزایش سطح دسترسی به خدمات آنلاین با کاهش مراجعه حضوری همراه است. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد سطح دسترسی به خدمات آنلاین قادر است حدود ۳۱ درصد از تغییرات میزان مراجعه حضوری شهروندان را تبیین کند. علاوه بر این، تفاوت معناداری در میزان مراجعه حضوری بر اساس سطح تحصیلات مشاهده شد، در حالی که تفاوت معناداری بر اساس جنسیت وجود نداشت.

کلیدواژه ها:

خدمات آنلاین شهرداری ، دولت الکترونیک ، دسترسی به خدمات دیجیتال ، مراجعه حضوری شهروندان ، مدیریت شهری