طراحی مجتمع مسکونی با رویکرد ارتقای شادی و نشاط ساکنین (مطالعه موردی: لنگرود)

امروزه در کشور ایران، پدیده ی آپارتمان نشینی به علل متعددی در حال رشد روزافزون است. در این نوع از سکونت، که ارتباط مستقیم واحدهای مسکونی با زمین از بین رفته است، با وجود ضرورت دسترسی هر خانه به فضای باز خصوصی، فضاهای باز - نیمه باز خصوصی، مکانی برای پیاده روی و تعاملات اجتماعی و ورزشی، تنوع، امنیت، پوشش گیاهی، نفوذپذیری و تنوع رنگ در فضاها به علل متعددی نادیده گرفته شده اند. در عمل، این فضاها یا از بین رفته اند و یا تبدیل به فضاهای جایگزینی مثل بالکن ها و... شده اند؛ که آن ها نیز به علت نداشتن کیفیات فضایی لازم، ناکارآمد و بدون استفاده باقی مانده اند. هدف از این نوشتار، تبیین نقش مولفه های کالبدی ارتقاء کیفیت زندگی ساکنین مجتمع های مسکونی در قالب مفهومی به نام شادی و نشاط و شناسایی معیارها و شاخص های خاص شادی و سرزندگی در مجتمع های مسکونی است. این تحقیق بر اساس روش کتابخانه ای و میدانی (پیمایشی) انجام شد. در روش کتابخانه ای بر اساس اسناد و مطالعات کتابخانه ای به تحلیل و توصیف طراحی مجتمع مسکونی با رویکرد شادی و نشاط منطقه پرداخته و مولفه های مهم در این زمینه به دست آمد. سپس پرسشنامه ای با استفاده از این مولفه ها تهیه شده و با استفاده از نرم افزار SPSS۲۳ داده های گردآوری شده، تجزیه و تحلیل آماری شدند. با توجه به متغیرهای استخراجی از پیشینه تحقیق فرضیه ها نوشته شدند و متغیرهای مستقل و وابسته تحقیق مشخص گردید. سایت انتخابی مناسب برای طراحی مجتمع مسکونی با رویکرد ارتقای شادی و نشاط به درستی مکان یابی شد و همچنین با تحلیل های صورت گرفته برای پلان های مجتمع مسکونی دریافتیم که مجتمع به کمک فضای باز خصوصی، فضاهای باز - نیمه باز خصوصی، تعاملات اجتماعی و تعاملات ورزشی (لوپ ورزشی)، پوشش گیاهی، نفوذپذیری، تنوع رنگ و تنوع کاربری، خوانایی و انعطاف پذیری، امنیت و طراحی دسترسی ایمن پیاده منجر به در مجموعه مکان مناسبی برای زندگی ساکنین می شود.

کلیدواژه ها:

مجتمع مسکونی ، ارتقای شادی ، ارتقای نشاط ، سرزندگی ساکنین ، اقلیم لنگرود