تحلیل کالبدی و زیبایی شناسانه عکاسی و معماری آرامگاه ابوعلی سینا

آرامگاه ابوعلی سینا در همدان (طراحی در سال و افتتاح در سال خورشیدی)، شاهکار هوشنگ سیحون، به عنوان یکی از برجسته ترین نمادهای معماری مدرن و هویت گرای ایران شناخته می شود. این بنا با بازخوانی خلاقانه برج مقبره گنبد قابوس، دیالکتیکی نو میان ایستایی سنتی و پویایی مدرن برقرار کرده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل کالبدی و واکاوی زیبایی شناسانه این بنا از منظر دو رسانه متقاطع «معماری» و «عکاسی» تدوین شده است. در بخش نخست، نقش معماری به عنوان ابزار مفصل بندی فضا، سازه و نمادپردازی ملی بررسی می شود. در بخش دوم، نقش عکاسی نه به عنوان یک ابزار ثبت غیرفعال، بلکه به عنوان یک رسانه پدیدارشناسانه در خوانش بافت، نور، پرسپکتیو و ریتم های سایه روشن بنا واکاوی می گردد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی با اتکا به اسناد کتابخانه ای و مشاهدات میدانی عکاسانه است. یافته ها نشان می دهند که سیحون با به کارگیری سنگ خارای الوند و بتن عریان و از طریق دوازده ستون تندیس گون، فضایی خلق کرده که معماری آن هندسه را مادی می کند و عکاسی آن، این مادیت را در بستر زمان و نور به حالت تعلیق درآورده و بازگو می نماید.

کلیدواژه ها:

هوشنگ سیحون ، آرامگاه ابوعلی سینا ، عکاسی معماری ، زیبایی شناسی کالبدی ، بتن عریان ، سنگ الوند ، دوازده ستون ، نظریه فضا