اثربخشی روایت درمانی بر پذیرش درد، تصویر بدنی و تمایل جنسی در زنان مبتلا به سرطان ژنیکولوژی

زمینه و هدف: ابتلا به سرطان های زنان با پیامدهای روان شناختی و فیزیکی متعددی از جمله دردهای مزمن، بدشکلی تصویر بدنی و اختلال در عملکردهای جنسی همراه است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی مداخله روایت درمانی بر ارتقای پذیرش درد، اصلاح تصویر بدنی و افزایش تمایل جنسی در زنان مبتلا به سرطان های ژنیکولوژی انجام شد. روش کار: این پژوهش یک مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان متاهل مبتلا به سرطان های ژنیکولوژیک در شهر اردبیل (نیمه دوم سال ۱۴۰۳) بود که از بین آن ها ۴۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۲۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۷۵ دقیقه ای تحت مداخله روایت درمانی (مدل وایت و اپستون، ۱۹۹۱) قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های پذیرش درد مزمن (CPAQ)، تمایل جنسی هالبرت (HISD) و نگرانی درباره تصویر بدنی (BICI) بود. تحلیل داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) در نرم افزار SPSS-۲۲ انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بین دو گروه آزمایش و کنترل در متغیرهای پذیرش درد (𝐹=۵۳/۲۱)، تصویر بدنی (𝐹=۱۸۱/۴۶) و تمایل جنسی (𝐹=۹۵/۳۲) تفاوت آماری معناداری وجود دارد (𝑝<۰/۰۱). بر این اساس، روایت درمانی به طور معناداری منجر به افزایش پذیرش درد، بهبود تصویر بدنی و ارتقای تمایل جنسی در زنان مبتلا به سرطان ژنیکولوژی شد. نتیجه گیری: روایت درمانی از طریق تکنیک های برون سازی (Externalization) و بازسازی روایت های مرضی، به بیماران کمک می کند تا معنای جدیدی به تجربیات دردناک خود بخشیده و بر چالش های روانی-جنسی ناشی از سرطان غلبه کنند. لذا بهره گیری از این رویکرد به عنوان یک مداخله حمایتی مکمل در مراکز آنکولوژی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

تصویر بدنی ، سرطان ژنیکولوژی ، روایت درمانی ، پذیرش درد ، تمایل جنسی