بازآفرینی بافت های فرسوده شهری بر مبنای طراحی بیوفیلیک و ارتقاء سلامت روان شهروندان (مورد مطالعه: شهر تهران)

بافت های فرسوده شهری تهران با چالش های کالبدی، اجتماعی و زیست محیطی متعددی مواجه هستند که سلامت روان شهروندان را تحت تاثیر قرار داده اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش طراحی بیوفیلیک در بازآفرینی پایدار این بافت ها و تاثیر آن بر ارتقاء سلامت روان شهروندان انجام شد. این تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها به روش کتابخانه ای و اسنادی گردآوری شده اند. یافته ها نشان داد که اصول پانزده گانه طراحی بیوفیلیک لهمان با شاخص های بازآفرینی بافت فرسوده ارتباط نزدیکی داشته و کاربرد عواملی نظیر ارتباط بصری با طبیعت، نور طبیعی، عناصر آبی و فضای سبز می تواند استرس را کاهش داده و کیفیت زندگی را بهبود بخشد. تجارب موفق داخلی مانند محله عودلاجان نیز موید این تاثیرات است. همچنین چالش های بومی اجرای این رویکرد شامل محدودیت فضا، فرسودگی زیرساخت ها و نبود ضوابط قانونی شناسایی شد. بومی سازی اصول جهانی طراحی بیوفیلیک برای بافت های فرسوده تهران و ایجاد پیوند میان بازآفرینی شهری و طراحی بیوفیلیک و سلامت روان از نوآوری های این پژوهش است. نتایج نشان می دهد که طراحی بیوفیلیک می تواند به عنوان راهبردی موثر در طرح های بازآفرینی بافت های فرسوده، ضمن بهبود کیفیت کالبدی، به ارتقاء سلامت روان شهروندان منجر شود.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی ، پایدار ، بافت فرسوده ، طراحی بیوفیلیک ، سلامت روان ، شهر تهران