بازآفرینی شهری پایدار در بافت های مسکونی پهلوی دوم با بازخوانی پیوند منظر کالبدی و ساختارهای اجتماعی-اقتصادی

بافت های مسکونی دوران پهلوی دوم، به عنوان میراثی ارزشمند از مدرنیته در ایران، امروزه با بحران فرسودگی و گسست معنایی روبرو هستند. این پژوهش با هدف تدوین راهبردهای بازآفرینی شهری پایدار، بر بازخوانی پیوند میان منظر شهری و ابعاد اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی تمرکز دارد. مسئله اصلی، عبور از نگاه صرفا مرمتی و دستیابی به الگویی است که در آن «کالبد» معماری این دوره به مثابه کاتالیزوری برای توسعه محلی عمل کند. روش تحقیق در این نوشتار، رویکردی ترکیبی شامل تحلیل محتوا، مطالعه تطبیقی تماتیک و سنتز استراتژیک است. یافته های پژوهش نشان می دهد که ویژگی های منحصر به فرد منظر شهری در این دوره، نظیر شفافیت فضایی و نفوذپذیری، پتانسیل بالایی برای بازتولید سرمایه اجتماعی و استقرار چرخه اقتصاد خلاق دارند. نتایج حاصل از مدل مفهومی پژوهش حاکی از آن است که بازآفرینی موفق در این بافت ها، در گرو پیوند زدن خاطره جمعی با نیازهای پویای امروز شهر است. این نوشتار با ارائه مدل نوآورانه «چرخه ارزش افزوده»، چارچوبی عملیاتی برای ارتقای حس تعلق و زیست پذیری در میراث مدرن ایران پیشنهاد می دهد که می تواند دریچه ای نو در سیاست گذاری های بازآفرینی بافت های میانی بگشاید.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری پایدار ، پهلوی دوم ، منظر شهری ، کالبد ، سرمایه اجتماعی ، اقتصاد خلاق