الگوی بازآفرینی نقش کاربری های ترکیبی تجاری _مسکونی در بازآفرینی بافت فرسوده محله خلازیر

بافت های فرسوده شهری به دلیل فرسودگی کالبدی، ضعف زیرساخت ها و ناپایداری پیوندهای اقتصادی _اجتماعی، کیفیت فضایی و کیفیت زندگی را کاهش می دهند. در سال های اخیر، بازآفرینی شهری به عنوان یک رویکرد جامع و یکپارچه مطرح شده که صرفا به نوسازی کالبدی محدود نیست و بر ارتقای زیست پذیری و تاب آوری اجتماعی_اقتصادی تاکید دارد. در همین چارچوب، راهبرد کاربری های ترکیبی تجاری–مسکونی (الگوی کار–زندگی) می تواند از طریق افزایش حضورپذیری، تقویت اقتصاد خرد و کاهش فاصله میان محل زندگی و فعالیت اقتصادی، به بهبود تجربه فضایی ساکنان کمک کند. این پژوهش با تمرکز بر محله خلازیر تلاش دارد نقش کاربری های ترکیبی تجاری_مسکونی را در بازآفرینی بافت فرسوده از منظر کیفیت فضایی تحلیل کند؛ کیفیت فضایی نیز بر مبنای شاخص های ادراک شده از محیط شهری مانند سرزندگی، دسترسی، امنیت ادراک شده و خوانایی تبیین می شود. یافته های تحلیلی نشان می دهد که کار–زندگی، در صورت امکان پذیر شدن از مسیر قواعد کاربری، طراحی سازگار جریان های تردد و مدیریت چالش های حقوقی و پذیرش اجتماعی، می تواند به تقویت جبهه های فعال شهری، استمرار فعالیت در ساعات مختلف و بهبود کیفیت منظر منجر شود و در نهایت به تحقق اهداف بازآفرینی پایدار کمک کند. در پایان، راهکارهای عملیاتی شامل تنظیم ضوابط کاربری مختلط، طراحی الگوهای انعطاف پذیر واحدها، و طراحی ورودی ها/نیمه خصوصی ها برای کاهش تعارض کارکردی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، بافت فرسوده ، کاربری مختلط ، کار–زندگی ، کیفیت فضایی ، محله خلازیر