تحلیل تطبیقی الگوهای بازآفرینی شهری در ایران و اروپا با تاکید بر پایداری اجتماعی

گسترش شتابان شهرنشینی و مداخلات کالبدی مدرن، پایداری اجتماعی در شهرهای معاصر را با چالش های جدی مواجه کرده است. این پژوهش با هدف تحلیل تطبیقی الگوهای بازآفرینی شهری در ایران و اروپا، به بررسی مبانی نظری و تجربیات عملی این دو حوزه با تمرکز بر مولفه های پایداری اجتماعی می پردازد. روش تحقیق حاضر، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور سیستماتیک متون و تحلیل محتوای اسناد است. یافته ها نشان می دهد که علی رغم تفاوت های فرهنگی، شباهتی ۸۳ درصدی بین اصول پایداری اجتماعی در شهرهای تاریخی ایران (مانند دوره صفوی) و مدل های مدرن غربی (مانند شهرسازی نوین) وجود دارد. در حالی که الگوهای اروپایی بر مفاهیمی چون نوزایی شهری و محله محوری تاکید دارند، الگوهای اصیل ایرانی بر وحدت فضایی، عدالت اجتماعی از طریق نهاد وقف و نقش فضاهای سبز تاریخی (باغ ایرانی) به عنوان زیرساخت اجتماعی تکیه می کنند. نتایج تحقیق حاکی از آن است که بازآفرینی موفق در ایران مستلزم تلفیق حکمت گذشته (مانند الگوهای محله محور سنتی و بازار) با تکنیک های مدرن برنامه ریزی برای بازیابی هویت و تعلق مکانی است.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، پایداری اجتماعی ، شهر ایرانی ، الگوهای اروپایی ، شهرسازی نوین ، باغ ایرانی