الگوی بازآفرینی بافت های فرسوده بر پایه طراحی میان افزا و ارتقای کیفیت فضاهای عمومی

بافت های فرسوده شهری به عنوان نتیجه فرآیندهای طولانی مدت افول اقتصادی، اجتماعی و کالبدی، با کاهش کیفیت فضاهای عمومی و افت حضورپذیری مواجه اند. رویکردهای نوسازی تخریب محور، اگرچه به بهبود شاخص های کالبدی انجامیده اند، اما در بسیاری موارد به تضعیف سرمایه اجتماعی و گسست فضایی منجر شده اند. پژوهش حاضر با هدف تبیین الگویی مفهومی برای بازآفرینی بافت های فرسوده بر پایه طراحی میان افزا انجام شده است. روش تحقیق نظری–تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات بین المللی در حوزه بازآفرینی شهری و کیفیت فضاهای عمومی است. نتایج نشان می دهد که طراحی میان افزا، از طریق فعال سازی خلاهای کالبدی، تقویت کاربری های مختلط، ارتقای دسترسی پذیری و افزایش نظارت طبیعی، می تواند زنجیره ای علی از ارتقای کیفیت فضایی تا تقویت سرمایه اجتماعی ایجاد کند. الگوی پیشنهادی نشان می دهد که پیوند ساختاری میان مداخلات خردمقیاس و سازوکارهای اجتماعی–اقتصادی، شرط تحقق بازآفرینی پایدار است.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، طراحی میان افزا ، کیفیت فضاهای عمومی ، سرمایه اجتماعی ، حضورپذیری