تحلیل نقش مدیریت بحران در کاهش مخاطرات محیطی در بافت های فرسوده شهری

بافت های فرسوده شهری به دلیل فرسودگی کالبدی، ناکارآمدی زیرساخت ها، تراکم جمعیت و محدودیت دسترسی به خدمات عمومی، از آسیب پذیرترین فضاها در برابر مخاطرات محیطی هستند. این پژوهش کیفی با رویکرد تحلیل محتوای استقرایی و مرور نظام مند منابع منتشرشده در بازه ۲۰۰۰–۲۰۲۵، به بررسی نقش مدیریت بحران در کاهش ریسک های محیطی و ارتقای تاب آوری شهری پرداخت. از میان ۱۵۰ منبع اولیه، ۵۸ منبع هدفمند انتخاب شد و تحلیل داده ها از طریق کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام گرفت که منجر به استخراج ۲۴۵ کد اولیه، ۱۱ مقوله محوری و سه بعد اصلی کالبدی–زیرساختی، اجتماعی–نهادی و فناورانه–سیاستی شد. یافته ها نشان می دهد مقاوم سازی کالبدی، بهبود زیرساخت ها، آموزش و آگاهی عمومی، مشارکت اجتماعی، تقویت ظرفیت نهادی، سامانه های هشدار زودهنگام، بهره گیری از فناوری های نوین مانند GIS، سیاست های حمایتی مسکن، امنیت حقوقی زمین و راهکارهای طبیعت محور، نقش موثری در ارتقای تاب آوری بافت های فرسوده دارند. پژوهش با ارائه یک الگوی راهبردی چندبعدی، چارچوبی جامع و کاربردی برای کاهش پایدار ریسک و افزایش تاب آوری شهری در بافت های فرسوده فراهم می کند

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، مخاطرات محیطی ، بافت های فرسوده شهری