تبیین تاب آوری کاربری اراضی شهر فیروز آباد در راستای مدیریت شهری

تاب آوری کاربری اراضی شهری به عنوان یکی از مفاهیم کلیدی در زمینه برنامه ریزی شهری و مدیریت شهری، به توانایی اراضی شهری در مقابله با بحران ها و تغییرات محیطی، اجتماعی و اقتصادی اشاره دارد. پژوهش حاضر در تلاش است تا با شبیه سازی و تحلیل تاب آوری کاربری اراضی در راستای مدیریت شهری، به شناسایی نقاط قوت و ضعف در مدیریت منابع و زیرساخت ها کمک کرده و راهکارهایی برای مقابله با چالش ها و بهبود کیفیت زندگی شهری ارائه دهد. در مرحله اول، اطلاعات کتابخانه ای شامل مقالات علمی، گزارش های تحقیقاتی و مستندات موجود جمع آوری و چارچوب نظری تحقیق تدوین گردید. در مرحله بعد، با استفاده از روش میدانی، داده ها از طریق نظرسنجی از ۲۰ کارشناس متخصص در زمینه های برنامه ریزی شهری و محیط زیست به دست آمد. جهت تحلیل داده ها، از تکنیک های تصمیم گیری چندمعیاره (MCDM) و فرآیند تحلیل شبکه ای فازی (FANP) بهره برداری شد تا اهمیت و وزن معیارهای مختلف تاب آوری کاربری اراضی بر اساس نظر کارشناسان ارزیابی شود. نتایج تحقیق نشان می دهند که تاب آوری کاربری اراضی در این شهر تحت تاثیر ابعاد مختلف اجتماعی- اقتصادی، ساختاری- کالبدی و ساختاری- طبیعی قرار دارد. به طور خاص، بعد اقتصادی-اجتماعی با وزن ۰.۴۶۸ بیشترین تاثیر را بر تاب آوری کاربری اراضی در این شهر داشته است، در حالی که بعد ساختاری- طبیعی با وزن ۰.۱۷۱ کمترین تاثیر را داشته است. معیارهایی همچون قیمت زمین، جمعیت، زیرساخت های مواصلاتی، وضعیت اقتصادی و دسترسی به خدمات عمومی از عوامل کلیدی در تعیین تاب آوری اراضی در این شهر شناسایی شدند. بر اساس نتایج تحلیل خوشه ای، اراضی شهر فیروزآباد در پنج طبقه از کاملا تاب آور تا کاملا آسیب پذیر دسته بندی شدند که این دسته بندی می تواند مبنای تصمیم گیری های مدیریتی و برنامه ریزی برای مدیریت شهری در شهر باشد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، مدیریت شهری ، اجتماعی- اقتصادی ، ساختاری- کالبدی