تحلیل عوامل کالبدی و اجتماعی موثر بر بازآفرینی و پویاسازی فضاهای رهاشده شهری با رویکرد ارتقای سرزندگی شهری

پژوهش حاضر با هدف تحلیل عوامل کالبدی و اجتماعی موثر بر بازآفرینی و پویاسازی فضاهای رهاشده شهری با رویکرد ارتقای سرزندگی شهری انجام گرفته است. در این مطالعه محدوده ی پل فردیس به عنوان نمونه موردی انتخاب شد. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی است و داده ها از طریق پرسش نامه و تحلیل های آماری از ۴۰۰ نفر از شهروندان گردآوری شد. یافته ها نشان داد که مهم ترین موانع ارتقای کیفیت فضا شامل نبود نورپردازی مناسب، بافت اجتماعی نامناسب و فقدان جاذبه های بصری است. آزمون فریدمن بیانگر آن است که تفاوت میان این موانع از نظر آماری معنادار است (sig=۰.۰۰۲، χ²=۲۶.۶۰۴). همچنین نتایج حاصل از تحلیل معیارهای ادراکی–معنایی نشان داد که کیفیت بصری جداره ها و دسترسی پذیری بیشترین تاثیر را در ارتقای هویت و ادراک فضا دارند. با استفاده از آزمون t تک نمونه ای، فرضیه های پژوهش تایید شد بدین معنا که تزریق کاربری های فعال شهری و پویاسازی فضاهای زیر پل ها موجب بهبود امنیت ادراک شده، افزایش سرزندگی، و ارتقای کیفیت محیطی می گردد. بنابراین، بازآفرینی فضاهای رهاشده از طریق طراحی یکپارچه، بهبود کیفیت بصری، نورپردازی موثر، و ترکیب فعالیت های اجتماعی متنوع می تواند به عنوان رویکردی کارآمد برای تقویت سرزندگی و بازگرداندن حس تعلق شهروندان به محیط شهری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سرزندگی ، پویاسازی ، فضای گمشده